Boerenmeid gaat naar het bal

Zo'n moment waar je beseft dat je gewoon tijd moet maken in plaats van te wachten tot je eens tijd hebt. Zo'n moment was het deze middag.

Op naaiweekend had ik tijd gemaakt om te naaien. Want met die opleiding kleuteronderwijs wordt er enkel nog genaaid in functie van de opleiding (dobbelsteen, zakjes, opberghoesjes enzo). Ik moet gewoon kleren kopen voor de kinderen en dat met een kast vol mooie stofjes. Zo weinig tijd heb ik maak ik om te naaien.

Maar tijdens het naaiweekend maakte ik toch een aantal dingen.

En vandaag was het goed weer en Iris had het kleedje ineens aan, dus haalde ik snel mijn camera en maakte wat foto's. 

Genoeg inleiding, laat ons tot de essentie komen.

Een paar jaar geleden kreeg ik een groot laken of tafelkleed. Ik zag er wel iets in, dus het belandde in de kast.

Dit jaar merkte ik dat haar eerste prinsessenkleed toch wel veel te klein geworden was. Ze is ondertussen ook al 3 jaar ouder, dus dat was eigenlijk logisch.

Ik haalde dat laken uit mijn kast en zag die mooie kanten boord aan de onderkant. Die moest er zeker aan blijven. Ik zocht in mijn collectie kantjes nog eentje voor aan de mouwboorden. Na een beetje proberen met verschillende manieren van plooien vond ik toch één dat er volgens mij goed bij paste.

Ik vertrok van een bovenstuk met mouwtjes van de Tinnydress en nam de volledige breedte van het laken om het meeste uit die kanten boord te halen. Ik naaide hem nog eens vast zodat hij mooi bleef rechtstaan.

Nu kan ze weer een paar jaar verder. Als ze tenminste niet ineens een groeischeut krijgt.

En een kusje voor alle mama's. Fijne moederdag morgen!

Een jeans-Jacob met kant

In de kleinste maat van de Jacobbroek pastte Iris vorig jaar nog. Ik vond het echt spijtig toen ze er te groot voor was, de Jacob (en het bloesje). En omdat ik zo'n korte Jacob mooi vind rond zo'n mini poepke, maakte ik er nog één.

Helemaal for free! En zoals je weet, ik hou wel van zo'n gratis naaisels.
De Wederhelft had een paar versleten jeansbroeken. Versleten aan het kruis. Dus de broekspijpen waren nog helemaal intact. Die kon ik hergebruiken. Al verschoot ik er wel van hoeveel van zo'n grotemensenjeans ik nodig had voor dit shortje voor Iris.

Ik had niet het juiste blauwe garen dus gebruikte ik wit (obviously) en probeerde ik een siersteek van mijn machine. Niet overal perfect, maar dat hoeft niet deze keer.

Het kanten boordje kreeg ik ooit eens en de mooie knoop vond ik in mijn tweedehand.be-vondst.

Ik had wel ongeveer een idee in mijn hoofd van hoe het shortje er zou uitzien. De kanten boord onderaan zat eerst niet in mijn hoofd maar toen ik het boordje erop speldde, vond ik het er toch beter uitzien. Deze keer geen trail and error. Maar scoren op de schattigheidsschaal!

Dit shortje is trouwens nog één van mijn favorieten die ik maakte op naaiweekend.
Mijn andere favoriet is dit blauwe pareltje.

Het is eens iets anders, een trollenkostuum naaien

Als ik aan een trol denk, denk ik eerst aan de trollen uit films als Lord of the Rings of The Hobbit. Lelijke wezens die ik niet in een donker steegje zou willen tegenkomen, als ze zouden bestaan.
Een iets meer kindvriendelijk exemplaar is een trol uit David de Kabouter. Toch nog eng maar niet té.

Het was van zo'n soort trol dat ik uitging om een trollenkostuum te maken. Iris leerde afgelopen weken over elfen en trollen en ze mochten spullen in verband met dat thema meebrengen. Elfenvleugels hadden we niet en het zou voor de hand liggend zijn om die te maken (dat was ik óók van plan, maar de tijd ontbrak), maar ik ging de uitdaging met mezelf aan om een trollenkostuum te maken. En dan nog liefst met dingen die ik in huis had.

Een hele week dacht en twijfelde ik over hoe ik het zou aanpakken. Mijn eerste idee was de Bumblebee te maken omdat dat makkelijk is voor kleuters om zelf aan te doen (door de rits vooraan). Maar ik wou bruine tricot sjaals gebruiken en een rits in tricot zetten had ik nog niet gedaan. En ik had niet veel zin om veel opnieuw te moeten doen. Het weekend naderde en eindelijk hakte ik de knoop door hoe ik het zou doen.

Ik haalde de twee boeken van Stof voor Durf-het-zelvers uit mijn kast en gebruikte die. Een basic hoodie uit het eerste boek en een supersimpele losse broek uit het tweede boek. Ik maakte de trui en de broek telkens een paar maten groter dan Iris haar maat. De kleren zouden over de kinderen hun gewone kleren getrokken worden en dan lijkt mij dat het gemakkelijkste. Zo past het ook voor alle kinderen uit de klas, want er is veel verschil bij die kleine kapoenen.

Maar die trollen hebben zwart haar dat alle kanten uitsteekt. De buitenkant van de kap in zwarte stof vond ik niet goed genoeg. Dus experimenteerde ik wat met fleece. Ik knipte het patroon in 4 en verbreedde elk deel. Die naaide ik overlappend aan elkaar. Nadien, toen de kap aan de trui zat, liet ik Iris hem aandoen en speelde ik trollenkapper. Overal wat pieken, het mocht rechtstaan of platvallen.... ik denk niet dat trollen 's morgens hun haar stylen.
Ik stikte ook een paar lapjes fleece tussen de schoudernaden, dat vond ik precies beter.

Klaar! Kwart na 10 's avonds. Ik keek nog eens naar een filmpje op youtube om mijzelf ervan te overtuigen dat het toch redelijk in de buurt kwam (want helemaal tevreden was ik niet, damn you perfectionisme...). Zag ik toch wel niet dat die trollen een staart hadden zeker. Aargh... dilemma... Weer naar mijn naaikamertje. Gelukkig moet ik nu niet meer alles opruimen en doe ik sneller nog iets kleins. Ik knipte een lange strook tricot, overlockte ze en keerde ze. Ik stikte er een paar lapjes fleece aan en knipte er 'een kwastje' in. Ik duwde er een kampsnap in, nog één in de broek en mijn trol had een staart. Nu kunnen ze die broek ook voor een ander figuur gebruiken. Een hond of beer of weet ik veel wat.

Hopelijk heeft hij goed dienst gedaan in de klas, want ik vind het best nog geslaagd.

Een koning, een mantel en een moderne kameel

Als een juf een briefje meegeeft dat uw kind verkleed mag zijn voor één of ander thema, dan is dat een eigenlijk goede stok achter de deur om de verkleedkoffer (thuis dus) wat aan te vullen.
Hier lagen al een hele tijd 2 gordijnen die ooit eens een prinsessenkleed en een prinsenkostuum moesten worden. Het prinsessenkleed dat naaipiet vorig jaar maakte, wordt stilaan te kort. En een prinses met water in haar kelder is ook niet je dat he.

Maar ik maakte geen van bovenstaande. Ik naaide een mantel voor Drie Koningen. De twee klassen van de tweede kleuterklas gingen Drie Koningen zingen aan huizen in de buurt en in het rusthuis in ons dorp. Dus had Iris een koningsmantel nodig.

Daarvoor gebruikte ik het capepatroon uit Zelfmaakideeën voor de verkleedkoffer van La Maison Victor. Ik verlengde het tot 75cm zodat het bijna op de grond zou komen. Dan kon Iris het aandoen als lange mantel, voor Dennis past het als halflange mantel en voor mij past het ook nog. Dus als ik in een koninklijke bui ben, kan ik ermee paraderen. Als ik zou willen.

Met moderne kameel ;)

De hele mantel is van gordijnen gemaakt. De buitenstof kreeg ik en de grijze binnenstof is overschot van de ridder en de prinses. Ik wou eerst paspel maken met de zilveren kant van de stof. Maar ik had niet genoeg meer. Dus knipte ik de zomen van de stukken 'zilveren' gordijn die er nog was, naaide die aan elkaar en gebruikte die als valse paspel. Om toch een beetje bling en royalty aan de mantel toe te voegen.

De buit van het zingen was (per kind) trouwens een chocolaatje en 2 snoepjes. Meer hebben die niet nodig he. Het gaat uiteindelijk om het verkleden en de uitstap.

Gingen jullie kinderen ook zingen? Of kregen jullie kleine en/of grote zangers aan de deur?

Strikjes erbij maken een meisje blij

Strikjes. Stiekem, of niet zo stiekem, houden kleine en grote meisjes er van. Het heeft iets, een grote oversized strik of een lief klein strikje als detail. Bij dit kleedje waren de strikjes dan ook het eerste wat ik maakte. En ik werd er al onmiddellijk verliefd op.

In mijn kast had ik nog een overschot(je) van dit Think Twice rokje. Genoeg nog zelfs voor een kleine-meisjes-jurkje. Er was niet genoeg voor een eenvoudig kleedje met een fronsrok, zoals dit pareltje bijvoorbeeld. Voor een A-lijn was er wel stof genoeg.
Edit de strikjes. Ik maakte ze in het groen, groen dat ook terugkomt in de stof. Diezelfde groene stof gebruikte ik ook voor de voering. Deze keer voerde ik alleen het lijfje van het kleedje.

Strikjes op een zakje, zo zat het in mijn hoofd. Ik zocht op Pinterest naar inspiratie, maar vond niet echt iets naar mijn zin. En toen herinnerde ik mij deze Whiskers, met opgestikte zakjes. Perfect. Ik weet nog dat ik het toen moeilijk vond om die zakjes mooi rond om te strijken voor ik ze erop naaide, dus voerde ik ze deze keer zodat ze ronder waren.

Ik blijf het plezant vinden als naaisels/outfits net zo worden als ik in gedachten had. Als het plaatje klopt. Zoals deze keer.

Als ik van Iris foto's maak, wilt ze er ook altijd met gekke bekken. En die kan ik u dan ook niet onthouden he.

Voor een superlieve juf

Ik vind het altijd leuk om van anderen het verhaal achter een naaisel of naam te horen. Daarom vertel ik ook graag het verhaal achter het cadeau voor Iris haar juf.

De juf heeft 2 zonen. Eén daarvan zit al in het middelbaar. De andere zit nu nog een paar dagen in het zesde. Hij kwam altijd naar haar klas als de bel gegaan was om dan samen met zijn mama naar huis te gaan (makes sence). Maar volgend jaar gaat dat dus niet meer, want dan zit hij in het middelbaar. Volgens mij gaat dat in het begin wel raar zijn. Als dat jaren uw gewoonte was. En dan, in september gaat de bel en moet ze niet meer wachten op haar zoon.

Dus dacht ik, als ik nu eens een pop maak die wat op haar zoon lijkt. Zo is het gemis wat minder groot. Allemaal met een grote knipoog natuurlijk, zo hard zal ze hem niet missen en het is het einde van de wereld niet. Maar toch. En dan had ik een cadeau ook he. 

De pop kreeg blond haar met een kuif naar rechts, want zo is haar zoon zijn haar ook. Altijd met gel of wax naar rechts (als ik mij niet vergis). Ze vertelde dan grappige anekdotes over haar 'ijdele' zonen, maar die blijven onder ons. 

Ik maakte er een paar kleertjes bij. Zodat ze eens kan wisselen van outfit he. 

De pop en de kleertjes zijn allemaal uit gerecykleerde kleren of restjes stof gemaakt. Het haar uit een fleece trui, het lijfje uit een lakentje waar ik vroeger onder sliep. De kleertjes uit restjes die ik in mijn restjesbak vond. 

De pop maakte ik tijdens het weekend en toen mocht ik van die lieve Vee borduurgaren gebruiken. Dat werkt toch wel mooier af dan gewoon garen.

De pop die in zijn korte leven al heel wat meemaakte

Dennis vierde afgelopen zaterdag zijn lentefeest. Hij kreeg van ons op voorhand al een cadeau maar ik vond dat hij op zijn feest zelf ook nog iets mocht hebben. Wie pakt er nu niet graag een cadeautje uit?
Ik herinnerde mij dat hij ook een pop wou toen Iris er één kreeg voor haar verjaardag. Maar 'een pop zonder kleren, mama', zei hij erbij. Een pop met een huidkleurige buik in plaats van een stof met print, voor de goede verstaanders.

Dus maakte ik voor het kind een pop. Maar niet 'zonder kleren'. Ik koos ervoor om schoenen aan de benen te stikken en als de pop dan zonder kleren lag, met enkel schoenen aan... dat vond ik ook maar vreemd. Ik gebruikte licht blauwe katoen voor de buik. Dennis was zijn verzoek blijkbaar al vergeten want hij zei er niets over.

Chillen op de billen, denkt hij.

Ik naaide er een groene broek bij. Een broek in 15 minuten. Ha! Ik vind die broek lijken op een Jacobbroek, door die gestikte vouw.
Hij kreeg er ook een bloesje bij. In dezelfde stof als één van Dennis zijn hemden. Maar dat heeft hij zelf nog niet door denk ik.
Met een kaptrui erbij heeft dat manneke geen kou meer.

Dat manneke heeft wel al wat meegemaakt hoor. Voor gevoelige lezers, volgende tekst gaat over een pop en niet over een mens.
Terwijl ik zijn gezicht erop aan het borduren was, prikte ik in mijn vinger. Ik had niet door dat een vinger dan bloed (duh!) dus borduurde ik gewoon verder. Tot ik een paar plekjes bloed op zijn gezicht vond. Het was toen de avond voor het lentefeest, ik denk 22u. Dju he, ik was toch even in paniek. Maar toen herinnerde ik mij 'bloed er altijd uitwassen met koud water'. Gelukkig kreeg ik het eruit en zie je er niks meer van. En anders zou ik gezegd hebben dat hij gevochten had en dat de andere verloren had.

Zijn hoofd is langs de ene kant niet perfect, maar hè dat zijn mensen ook niet.

Maar het is nog niet gedaan. Toen Dennis hem uitpakte en zijn broek uitdeed. was zijn poep losgeraakt (het gaat nog steeds over de pop). En dan merkte ik hoe blij Dennis er mee was. Hij wou dat ik het direct herstelde, zijn vriend. Maar dat was te midden van het feest. En dat ging dus niet. De dag daarna vroeg hij om het kwartier of zijn vriend al gemaakt was. Ik deed het dan maar vlug in de auto toen we alle uitgeleende tafels terug naar hun eigenaar brachten.

En Dennis is er zo blij mee, hij deed afgelopen warme zondag zelfs zijn eigen blauwe trui niet uit omdat hij er anders niet meer hetzelfde zou uitzien als zijn pop. Op dat moment breekt mijn moederhart. Ze willen al groot en stoer zijn, maar ze zijn toch nog klein he, die 6-jarigen.

Een gerecycleerde ridder

Een dikke week geleden vroeg ik aan Dennis waar hij zich graag in wou verkleden voor carnaval. Hij twijfelde tussen Spiderman en een ridder. Ik probeerde hem te overtuigen om geen Spiderman te kiezen. 'Dennis, een Spidermankostuum ga ik niet maken hoor. En daarbij, er gaan al zoveel kindjes in Spiderman verkleed zijn. Zal ik u een ridderkostuum maken?' En jep, het kind kon zijn moeder niet meer weigeren en de deal was rond. Een ridder zou het worden. Maar ik deed een kleine toegeving, zijn ridder kreeg accenten in de kleuren van Spiderman. Moeder content, kind content.

Dus ging ik op zoek naar een patroon. Pinterest werd doorzocht op kostuums voor kinderen en op ridders algemeen (dus uit films enzo). Maar nergens vond ik iets naar mijn zin en waar ik iets mee kon. Tot een paar dagen geleden. In mijn bloglijst kwam ik een blogpost tegen over iemand die het ridderpak uit Zo Geknipt 2 had gemaakt. Daar ging bij mij een lamp branden, want ik had dat boek gewoon in de kast staan. Ha! De oplossing lag hier gewoon voor het grijpen.

Dus begon ik eraan. En ik had al de perfecte grijze stof. Herinnert u zich Naaipiet nog? Die liet hier nog een stuk stof over van de stof van dat prinsessenkleed, handig he. Ik gebruikte de verkeerde kant van de gordijnen. Een beetje blinkend grijs, net zoals een harnas!

Voor het schild op het kostuum gebruikte ik restjes. Van een rood geruit tafelkleed en een overschotje donkerblauwe gabardine. Ik streek ze erop met Vliesofix. En dat was weer een restje van deze quillow. Langs alle kanten nog een zigzagsteek en dat zat perfect vast.

De 'ridderlijke' knoop zoals het zo leuk in het boek staat omschreven, kreeg ik ooit ook eens.
De donkerblauwe pluim knipte ik uit een fleece dekentje waar Dennis vroeger nog onder geslapen heeft.

Het enige wat ik kocht waren zilverkleurige kamsnaps. Precies of ze zijn speciaal voor de stof gemaakt, want het past perfect.

En omdat een ridder toch een schild nodig heeft, maakte ik dat ook. Ik had nog stevig karton (ik hou altijd stevig karton bij, dat komt altijd wel van pas) en kleefde er met dubbelzijdige plakband nog grijze stof rond. Op de voorkant weer een schild en op de achterkant een stuk riem dat ik in een schuif vond. Het schild maken duurde, denk ik, even lang als het ridderkostuum zelf. Maar het was het helemaal waard als ik zie hoe blij Dennis ermee is. (Moest er iemand geïnteresseerd zijn in een handleiding voor een schild, ik maakte foto's tijdens het maakproces)

Ik ben effenaf fier op dat ridderkostuum. Zo verkleedkleren maken, ik vind dat eigenlijk wel nog tof. Zeker als er nog wat geïmproviseerd moet worden, dat maakt een mens creatief.

Het zwaard kochten we 4 jaar geleden op Historia Mundi, echt het bezoeken waard!