Sharing is caring (met onder andere een winnaar)

Zomaar een blogpost schrijven waarbij je enkel de winnaar van de give away vernoemd is maar saai. Vind ik toch. Dus om ervoor te zorgen dat jullie toch niet voor niks geklikt hebben, deel ik graag wat gewoontes (tradities zeg maar) van ons gezin. Wie piept er niet graag eens binnen bij iemand anders he.

Bron

Donderdag is bij ons frietjesdag. Waarom donderdag en niet vrijdag? Ah, dan moeten we niet lang aanschuiven in het frietkot. Tot zover de intro. Wat per toeval ontstaan is, is nu iets waar de kinderen om vragen. 

Wij hebben een Smart TV waarop we dus filmpjes via YouTube kunnen bekijken. En dus maakte ik een playlist met kindvriendelijke (!) clips. Niet dat ik ze helemaal wil afschermen van alles wat enigzins bloot is, het is er soms toch over.
Als Iris mag kiezen, kiest ze voor Lean on van Major Lazor of iets van Sia. Beeldt u dan in dat wij soms de clips nadoen. Bij deze gaf dat hilarisch beelden.
Dennis koos lang voor Christine and the Queens of voor de Themesong van Lego Ninjago.
Maar evengoed passeren er ook echte kinderliedjes hoor (tante Rita, Zes heksen, Tsjoe tjsoe wa...).

Behalve Disco op Donderdag is er ook Filmavond op vrijdag. Dan kiezen we een film voor het hele gezin. Tegen het midden van de film neem ik bijna een kilo appels, zet er mij bij op de grond en begin ik te snijden en uit te delen. Onlangs zagen ze voor de eerste keer een Engelstalige film, Matilda. Geen van beiden kan ondertitels lezen, of toch nog niet snel genoeg, maar ze konden wel volgen. En gelachen dat ze hebben.

Wat in de hersft en winter ook iets is dat altijd terugkomt, gebeurt na het bad of de douche. We hebben het gemak (soms ongemak) dat onze badkamer op het gelijkvloers is. Dus als de kinderen uit bad of de douche komen gaan ze zich altijd opwarmen bij de houtkachel. Dan trekken ze wat stoelen dichter of staan er gewoon bij. Soms, als Iris zelfs nog uit bad moet komen vraagt ze al 'of de kachel toch wel aanstaat'.

Bron

Ohja, ik zou het nog bijna vergeten. De winnaar van de bliksemstof is Tine. Als je uw adres mailt naar eenhuisindestraat@hotmail.com dan stuur ik de stof op. Proficiat!

Zijn er in jullie gezin zo dingetjes, van die onnozele gewoontes die een gewone dag dat beetje extra geven? Ik lees het graag. :)

Gesprek met een 4-jarige: Kussen

Het gesprek met Iris (nog steeds 4) die ochtend ging over kussen op de mond. Wij geven onze kinderen geen kus op de mond, maar op de wang.

7u 's morgens
Ik legde aan Iris uit: Als je later groot bent en héél verliefd op iemand bent, mag je die een kus op de mond geven.
Iris: Dat kan een jongen zijn of een meisje he. Meisjes kunnen op meisjes verliefd zijn en jongens kunnen op jongens verliefd zijn.
Ik: Ja, da's waar.

Stilte.

Iris: En als 2 jongens op elkaar verliefd zijn, moet één jongen een rokje dragen. Ahja, want dat moet he.
Ik: Ah neen he, dat moet niet he. Maar als die dat wil mag dat. Meestal dragen die een broek. Sommige mannen dragen een rok als ze doedelzak spelen. Want die komen uit Schotland.

Gevolgd door een paar foto's en een filmpje over doedelzakspelende Schotten. Het is even stil.

Iris: Experts dragen wel rokken he.

Huh... waar komt dat ineens vandaan?!


Ik wist dat meisjes verbaal gemiddeld sterker zijn dan jongens, maar elke keer verwondert het mij als ze weer eens een 'moeilijk' woord gebruikt.

Want nagellak kan ook voor jongens

Deze week postte ik op mijn persoonlijke facebook en Instagram een foto van Dennis zijn gelakte nagels. Iris had ook gelakte nagels gekregen die dag en hij wou er ook. 'Lasernagels, mama. En als ik dan mijn rode broek aandoe, ziet ge niet eens dat ik nagels heb. Cool he'.

Voor mij geeft dat allemaal niet, maar sommige dingen zijn nog niet helemaal maatschappelijk aanvaard denk ik.
Van kleins af aan krijgen Dennis en Iris al te horen dat je mag kiezen wat uw lievelingskleur is. Als je een jongen bent, mag roos evengoed uw lievelingskleur zijn. Als jij dat mooi vindt, vind je dat mooi en da's het belangrijkste.
Als Dennis thuiskwam van school en vertelde dat sommige kinderen een andere jongen uitlachten omdat die graag naar K3 luisterde en daar spullen van had, praatte ik er met Dennis over. Dat het niet uitmaakt, zo lang je maar doet waar je u het beste bij voelt. Toen hij in de kleuterklas zat, voerden wij al diepe gesprekken. :D

Maar toch... toch was ik een beetje bang voor de reactie van de andere kinderen. Ze kunnen soms zo hard zijn voor elkaar. Volgens Veerle staat Dennis sterk genoeg in zijn schoenen om ermee om te gaan. Ik hoopte het ook. Echt. Want moeders hebben niet graag dat hun kinderen gekwetst worden.

Edit: Ondertussen is de nagellak er af. Voorzichtig polste ik wat ze ervan vonden. Er waren kindjes die hem uitgelachen hadden. Er was 1 meisje die hem eerst uitlachte maar daarna zei dat het wel een mooie rode kleur was. En een ander meisje vond het mooie nagellak. Hij zei wel nadien dat, toen ze hem uitlachten, hij verdriet had in zijn hart maar ik ben toch fier dat hij het durfde. 

Ik weet nog dat, toen ik vorig jaar een kleuterjuf moest vervangen, ik voor het thema 'Moederdag' de kindjes liet kiezen of ze lippenstift wouden of nagellak. Ook jongens mochten kiezen, uiteraard. Het verbaasde mij niet (en tegelijk ook wel) hoeveel jongens de volgende dag geen nagellak meer ophadden (er waren er gelukkig ook die er nog een hele week mee rondliepen). Terwijl dat toch helemaal niet bepalend is voor de rest van zijn leven.

Meisjes hebben het op dat vlak (op ander vlakken dan weer niet) veel gemakkelijker vind ik. Meisjes mogen broeken dragen, mogen zwart als lievelingskleur hebben (ook al worden ze soms bestookt met suikerspinroos en glitters tot het hun oren uitkomt). Daarom dat ik ook zo 'anti-roos' ben. Ik vraag nadrukkelijk om geen roos speelgoed voor Iris te kopen. Het is soms, spijtig genoeg, wel wat langer zoeken want blijkbaar vinden veel fabrikanten dat het roos moét zijn. De facebookpagina Vrij Spel- Kinderen kiezen wel posten regelmatig interessante artikels hierover.

En het 'probleem' ligt (zoals vaak) bij de ouders. Zij zitten volgens mij nog vaak vastgeroest in die stereotypen. Wat ik heel spijtig vind. Maar ik kan alleen maar zorgen dat mijn kinderen zo niet zijn of worden. Dat ze weten dat het niet uitmaakt welke kleur je mooi vind, wat je aanhebt, hoe je eruit ziet, of je een jongen of een meisje graag ziet. Het is niet altijd gemakkelijk om hen weer eens uit te leggen 'dat niet alle mensen hetzelfde vinden als wij', maar zo is het leven zeker...

Deze week liep Iris nog te zingen 'roos is voooor de meeeiiisjeeees....' Ik riep haar direct bij mij en ze kreeg een lading 'iedereen mag kiezen welke kleur hij of zij graag ziet, dus roos kan ook voor jongens' over zich heen. Er is nog werk aan, ze is tenslotte nog maar vier. Maar het is dan dat je hen moet kweken, om het zo even te zeggen.
Edit: Terwijl ik dit herlees, denk ik 'ze mag natuurlijk ook zingen wat ze wil anders is heel mijn betoog hierboven zo lek als een zeef'.

Hoe gaat dat bij jullie? Hebben jullie ook al zoiets voorgehad? En hoe ga je daar dan mee om?

Knutselende kinders

Ik grijp er meestal (bijna altijd dus) naast als Dennis of Iris kleurt, schildert of knutselt. Ik vraag dan voor wie ze iets aan het maken zijn en zelden antwoorden ze met 'voor u'. Maar dat geeft niets voor mij, ik heb er al plezier in om hen bezig te zien.

Zo ook maandag. Het was pedagogische studiedag, zij mochten bij oma gaan spelen terwijl ik op school was. En toen we rond half 4 thuis kwamen, misten ze oma. Als ze iemand missen zeg ik altijd om er een tekening ofzo voor te maken. Deze keer werd er geschilderd.

De hele tafel lag vol kunstwerken. Blad na blad werd beschilderd. Het was zo'n moment waarop we allemaal relaxt waren en waarop ik echt kon genieten van het moment. Een moment waarop ze flink luisterden, samenwerkten, niet schreeuwden of dingen afpakten van elkaar dus.

Na hun geschilder mochten ze direct in bad. En op zo'n momenten (als ze vol verf of modder hangen) ben ik zo blij dat onze badkamer op het gelijkvloers is.

Er was een tijd waar ik wel knutselgerief kocht of vroeg voor hun verjaardag, maar dan liet ik hen er eigenlijk niets mee doen. Stel u voor dat dat op geraakte. Die mooie stickers of dat speciaal papier. 

Dat was voor ooit, later, als ze wat groter waren. En er 'echt' mee knutselden.

Maar die mening heb ik ondertussen bijgeschroefd. Ik laat ze maar doen. Niet dat ze alles overhoop mogen halen zonder te vragen (en als ze het vragen ook niet trouwens). Maar als ze stickers op een blad willen plakken bij wijze van knutselwerk, ze doen maar. Ze moeten al zoveel. 

Dus wie van één van deze twee een knutselwerk krijgt en het zijn wat veertje op een blad of op een potje van hier of daar, ze hebben dat zelf bedacht, ik moei mij daar niet mee. Kinderen zijn zo creatief, als je ze maar de kans en ruimte geeft, is mijn mening.

Bron

4 tips die uw opruimstress kunnen verlagen

Blijkbaar is 'Organiseren' toch een onderwerp dat blijft leven. Mensen (en ik ook) blijven altijd wel nieuwe tips en tricks te willen vinden om het leven en de bijkomende spullen te organiseren.

Het belangrijkste idee is volgens mij nog altijd dat ge het gewoon moet doen. Daarmee bedoel ik dat ge op pinterest meer dan 100 pins kunt hebben die te maken hebben met organiseren, maar uiteindelijk moet ge vanachter uw computer komen en het gewoon realiseren. DOING oftwel Do It Now Girl, zoals ik eens ergens las. Dus niet iets voor even ergens leggen, maar direct op zijn plaats leggen.

Dat geldt niet alleen voor volwassenen, maar ook voor kinderen. Als zij leren opruimen en het nut ervan leren inzien, is dat alleen maar goed voor later. En geloof mij, uw zoon zijn toekomstige vrouw/vriendin gaat blij zijn als hij bijvoorbeeld zijn kleren in de wasmand gooit omdat zijn moeder er tig keer op gehamerd heeft.

Laat mij u een paar tips geven die er hier voor zorgen dat er niet altijd door heel het huis speelgoed is te vinden, dat er niet teveel kwijt geraakt en dat uw kinderen speelgoed kunnen vinden zonder dat ge elke keer moet helpen meezoeken.

1. Zorg dat alles een vaste plaats heeft.
Ik heb veel opbergbakken, gesorteerd per thema/soort/... . Zoals daar zijn: Lego, Duplo, verkleedbak, autobak, speelgoed om te imiteren, keukenspeelgoed...
Ze zijn hier al zo 'gedrild' dat als ze een duplo bij de auto's vinden terwijl ze spelen, ze die direct op de juiste plaats gaan leggen.

2. Leer opruimen.
Als ze het echt te bont gemaakt hebben en ze zien er geen beginnen meer aan, leer hen dan om op te splitsen. Ik geef hen dan taakjes. Bijvoorbeeld: Dennis de auto's, Iris zet de stoeltjes op zijn plaats... Ze komen dan (uit gewoonte al) vragen wat hun volgende taakje is.
Kinderen zien vaak het overzicht niet en als ge hen leert dat het op te splitsen is, gaat het gemakkelijker.
Soms gaan we na het grove opruimen nog op speurtocht (met een doosjes ofzo) naar achtergebleven kleine stukjes speelgoed om die dan ook op de juiste plaats te sorteren. Speurtocht met vergrootglas, sluipen enal.

3. Maak afspraken.
Niet onbelangrijk. Afspraken hier zijn bijvoorbeeld dat ze geen bakken mogen uitkappen (maar moeten zoeken in de bak), eerst opruimen voor ze iets anders uithalen/kiezen (vooral met puzzels of gezelschapspelen), waar ze wel en niet mogen spelen (hier mogen ze overal spelen op de grond, behalve in de keuken zodat ik toch 1 plaats heb waar ik gemakkelijk kan stappen).

4. Maak een anti-verveeldoos.
Ge kent ze wel, de speelgoedjes uit kindereitjes, McDonalds, speelgoedjes die eigenlijk nergens bij horen. Ik heb een schoenendoos waar die allemaal inzitten. Heel af en toe zet ik die doos bij hen (als ze zich echt vervelen of te druk worden). En omdat ze dat speelgoed zelden zien, lijkt dat nieuw en ontdekken ze wat er allemaal inzit. En zijn ze weer even zoet en stil.

Deze 4 dingen zorgen er hier toch voor dat er enige vorm van structuur op vlak van speelgoed is. Wat niet wilt zeggen dat het hier altijd superopgeruimd is, ze mogen moeten spelen en het is hier soms of er een bom ontploft is. Maar dan ruimen we samen op. En willen ze niet opruimen is er nog altijd de truc met de vuilzak.

Een impressie van deze morgen.

Vertel mij eens, wat is uw ultieme organiseer- of opruimtip voor speelgoed? Misschien kan ik er ook nog iets mee doen.