Een huis in de straat: Uitstapjes

Posts tonen met het label Uitstapjes. Alle posts tonen

maandag 5 december 2016

Dat het koud was maar vooral mooi, dat weekend

Voor alles een eerste keer. Dus ook voor gezinsvakanties. Natuurlijk gingen we al op vakantie met ons gezin, maar steeds met anderen erbij. Waarom weet ik niet. Speling van het lot zeg maar.

Afgelopen weekend moest de wederhelft niet voetballen en hadden we geen andere verplichtingen dus boekten we een paar dagen Sunparks De Haan. Ik hou van de zee als het kouder is. En dit weekend was het koud. Heel koud! Bevrorenstrandkoud om het zo te zeggen.
Dus geen zand in mijn schoenen, zalig!

Na een langzame start 's morgens trokken we elke dag naar zee. Een frisse neus halen was een understatement. Maar door de stralende zon was de vriestemperatuur draaglijk voor een paar uur.

Behalve schatten zoeken tussen de rotsen en op het strand klommen we ook naar de Spioenkop. Een mooie uitkijkpost uit de 19e eeuw. Wel jammer van de graffiti. Maar het uitzicht maakte veel goed.

Tijdens onze eerste wandeling vonden we een bijzonder diertje. Niemand van ons wist wat het was. Een kwal was het zeker niet. Welk dier waagde zich in die vrieskou op het strand? Voor de zekerheid legden we het terug in dieper water.
Na wat opzoekwerk nadien bleek het een Slangster te zijn. Familie van de zeester. Een diertje dat zich in de winter normaal niet op het strand laat zien. Dus wat het daar kwam doen, is nog steeds een raadsel.

Behalve ontdekkingstochten gingen we ook zwemmen in het zwembad van het vakantiepark. Niet mijn favoriete bezigheid, zwemmen, maar a mother's gotta do what a mother's gotta do...

We boekten trouwens tot maandag. In deze periode van het jaar was het maar 10 euro extra. Daardoor moesten we niet perse om 10u al uit ons huisje zijn. Zo kon deze moeder nog een uurtje lezen terwijl de rest gaan zwemmen was. Nadien lieten we de kinderen nog even los in de grote binnenspeeltuin van het park waarna we ons weekendje eindigden met een zonsondergang ~~boven gebouwen wat verderop~~ boven de zee.

Net een schilderij.
En elke keer verbaasd het mij hoe snel de zon ondergaat.

vrijdag 2 september 2016

Over spaghetti, masseren, wandelende takken en ook iets met een steen.

Dat de zomervakantie een rollercoaster van emoties was, dat is zeker. Het was een vakantie met een lach en een traan. Maar laat ik met jullie vooral die lach-momentjes delen.

In willekeurige volgorde, een impressie van onze afgelopen twee maanden. Natuurlijk niet van alles, want van sommige dingen moet je gewoon genieten zonder altijd weer die camera of smartphone boven te halen.

Neerploffen in comfy zeteltje in een beachbar met vriendinnen. En iets drinken natuurlijk.

Stoer doen met uw nonkel.

De vrijwilliger zijn die de leiding moet masseren op Chiro Bivak.

In slaap vallen (obviously) na een dag vol plezier.

Gefascineerd zijn door iemand die komt vertellen over insecten. En dan helpen opruimen en vegen en 2 wandelende takken cadeau krijgen.

Uzelf in een Aziatisch stadje wanen terwijl je gewoon in Pairi Daiza bent.

Uw verjaardag vieren met kaarsjes op spaghetti. Waarom niet hè.

Valt het op dat deze nog met mijn vorige gsm getrokken is. :D

Voor het eerst in uw 5-jarig leven naar de Knaptanden gaan kijken. En eerst vinden dat het best nog meevalt om daarna zo hard van een andere knaptand te verschieten.

Een paar dagen aan zee, met diezelfde vriendinnen als van de eerste foto.

Gekke bekken trekken in het zwembad als er nog niemand anders in uw kleedkamer is.

Beseffen wat een rijkdom op deze steen zit.

Zomer, u was weer geweldig!

Nazomer, wij zijn klaar voor u!

vrijdag 21 augustus 2015

Le sentier des Nutons

Volgens mij zijn er zeemensen en bosmensen. Niet letterlijk natuurlijk, maar mensen die de zee verkiezen boven een bos of omgekeerd. Ik hoor bij de laatste groep. De bosmensen, om ze zo dan maar te noemen. De wederhelft is een zeemens. De zee... daar kan je mij echt geen plezier mee doen. Dat zand dat in uw schoenen en kleren kruipt, de wind die altijd net de hard waait. Vind ik he.
Een goede boswandeling is meer mijn ding. Het kan daar zo rustig zijn, ik geniet daar van.

Daarom was ik zo blij dat we nog eens richting Ardennen reden. Mijn zus had er een vakantiehuisje gehuurd en wij gingen er voor een dag naartoe. In de voormiddag verkenden we het bos achter het huis. In de namiddag trokken we naar het kabouterbos.

De kinderen hun ogen werden al groter. Een bos van de kabouters! Misschien zagen ze wel een echte! Ze zagen het helemaal zitten.

De wandeling op zich is niet zo lang, 1,8km. Dus gemakkelijk te doen met jonge kinderen. En er is een picknickplaats waar je mag barbecuen, ideaal voor een namiddag plezier. Die was wel in gebruik door een groep vissende en etende mannen maar wij kwamen toch om te wandelen.

Onderweg moest je de voetsporen van de kabouters volgen om de route te vinden. Elke keer Iris voetsporen zag, heeft de hele buurt het gehoord denk ik. Alleen de dieren hadden er last van want we zagen geen andere wandelaars.
Tijdens de wandeling zijn er kabouters verstopt op de gekste plaatsen.

Nadien gingen we naar een rivier in Mirwart, een paar km verder. We stapten langs de oever, voorbij de meeste vissers en andere toeristen, tot we op een rustigere plek kwamen. En daar kropen de grote en kleine mannen in het water om een dam te bouwen. Spijtig dat ik niet de juiste schoenen aanhad en dus niet mee in het water kon. Maar plezant was het wel.

Foto door Iris.

En wat zijn jullie, bos- of zeemensen?

woensdag 15 juli 2015

Randomness: Over OXO, coole kerels en 'twee vrouwen en een man'

Wij hebben er al van genoten, van die vakantie. De eerste 2 weken zijn al om en we hebben ons nog niet verveeld. Al zegt Dennis soms van wel, maar dat zal de leeftijd zijn.
En dat het al plezant geweest is! Meestal zijn we met ons drietjes thuis, de vriend staat altijd met de nacht en slaapt dus overdag. Dus amuseren we ons ook zonder hem. Waarom niet he.

Vakantie is...

... in verkleedkleren letterlijk waterverven.

... OXO spelen met uw moeder op het terras.

... een tomatenplantje vinden tijdens het onkruid wieden. Ook al had je dat er niet gezaaid.

... tijdens de hittegolf naar Buggenhoutbos gaan om daar de koelte op te zoeken.

... in datzelfde bos een wondermooi veertje te vinden van een Vlaamse Gaai.

... een coole kerel tegenkomen in dat koele bos.

... de uitslag krijgen van uw laatste examens. Eindelijk afgestudeerd als Bachelor in de Gezinswetenschappen! Hoera! Oh ja, en uzelf iets cadeau doen natuurlijk.

... een 4-jarige te vieren. Met lekkere taart, zotte spelletjes en de beste familie en vrienden.

... spelen met uw verjaardagscadeaus. 'Twee vrouwen, 1 man. Huh, waar zijn die andere twee mannen nu?' #kinderlogica

Ik kijk al uit naar de rest van de vakantie. Dat ze minstens even goed mag zijn als afgelopen twee weken.

donderdag 14 mei 2015

Wat je nog niet wist over het Gestikte Wijvenweekend!

De afgelopen dagen verschenen her en der verslagjes over ons Gestikte Wijvenweekend. Om een beetje origineel uit de hoek te komen, moet ik het wat origineler aanpakken. En terwijl ik stond te strijken daarnet, kwam ik op dit idee. Laat ik eens een paar dingen vertellen die de anderen niet verteld hebben. Aha!

Het eerste wat in mij opkwam, was het bedtextiel. In het ~~huis~~ kasteel waren wel kussens voorzien, maar dat waren zo'n plastieken exemplaren. We zouden ons eigen gerief meebrengen. Dus vond een paar dagen voordien op facebook deze conversatie plaats. Ik had uiteindelijk een voetbaldekbed mee. Veel hipper, nietwaar...

Omdat wij druppelsgewijs gingen slapen, moesten degenen die wat later gingen slapen zich in het donker een weg zoeken tussen de stapelbedden. Ik lag nog maar net in mijn bed, dus ik sliep nog niet. En zo hoorde ik een ander wijf (nog steeds grappig om te schrijven) haar teen stoten tegen een bed. Gevolgd door een welgemeende 'sh*t'. Tot nu weet ik nog steeds niet wiens teen toen wreed pijn deed. Unfortunate wijf, maak u bekend.

Wat niemand anders u vertelde, was wat wij gegeten hebben. Zo'n luxe seg om zelf niet te moeten koken of afwassen. Om niet te moeten opstaan tijdens het eten omdat één van uw kinderen nog iets nodig heeft waar ze zelf niet aankunnen. Om warm te kunnen eten. Dat vooral.
Maar wat aten we zoal? Boterhammen, spannend he. Vooral toen we rozijnenbrood kregen op zondag, waren we precies een bende kinderen in een snoepwinkel. 'Oooh, rozijnenbrood! Ik eet dat keigraag met dit of dat!', weerklonk overal. Croques, frietjes met stoofvlees. Zo van die lekkere 'restaurantfrietjes' zoals Debora ze noemt. Soep waarvan we maar niet konden smaken van welke groenten ze precies was.

Voor het één of ander (ik denk verzekering) moesten we onze leeftijd opschrijven. Zo kwamen Katrien en ik te weten dat de gemiddelde leeftijd 35,5 was. Waarvan ik het kakkennestje was, als enige onder de dertig. En dan nog geen kinderkorting krijgen. Moh... Hahaha...

Doordat wij er waren, raakten eindelijk een paar lampen vervangen. Wie stikt, heeft licht nodig. Maar als er van een luster de helft van de lampen kapot is, geeft dat niet veel licht. Een paar wijven gingen naar de mensen van het kasteel om, met hun allermooiste glimlach, te vragen of ze de lampen konden vervangen. Dan hebben die mannen met hun ladder rap rap tussen onze machines alle lampen vervangen. En die wijven, die stikten verder. Geen enkele seconde verloren laten gaan he.

De kookploeg van dat weekend amuseerde zich volgens mij ook met ons bezig te zien. Een bende tetterende en naaiende vrouwen hadden ze daar nog niet op bezoek gehad. Maar die vrouwen kwamen wel van pas toen één van hun kinderen kwam aanzetten met een kapotte knuffel. Of er iemand van ons die kon herstellen? En zo deed Jo wat verstelwerk. Iets dat sommigen van de groep anders zouden meegeven aan hun moeder of schoonmoeder. Hè dames? Verstellen is veel minder leuk dan naaien. Juist toch?

Tot daar. Dat is alles wat ik prijsgeef. De rest blijft onder ons. We mogen toch nog een paar geheimpjes hebben he.

zondag 29 maart 2015

Big Blogameetup 2015

Ik kwam gisterenavond met een paar kilo meer naar huis. En dat was niet door het lekkere eten dat op ons stond te wachten op de Blogameetup die door Soetmin en co werd georganiseerd. Nee, we kregen ook 2 zakken gevuld met goodies mee naar huis. Allemaal lekker geurende en lekker smakende dingen zaten erin. Samen met een hele hoop kortingsbonnen.

Maar daarvoor ging ik er eigenlijk niet naartoe. Zoiets is leuk, maar voor mij niet het belangrijkste. Het babbelen en weerzien van andere bloggers was veel leuker. We lieten ons een gouden tattoo, aten lekker eten en babbelden vooral. Daarom dus amper foto's. Ik kijk al uit naar volgend jaar.

woensdag 30 april 2014

Het ge(s)tikte wijvenweekend: een verslag

Een aantal maanden geleden kreeg ik van haar een mailtje met de vraag of ik mee wou gaan op naaiweekend. Daar moest ik niet lang over nadenken, ja tuurlijk wou ik graag mee. Samen met een hoop andere 'wijven' (Debora, Vee, An, Jo, Diasy, Regina, Lindsy, Marte, Ilse, Kristel, Katrien, Lieve, Laura, Sarah, Sofie, Annick en Els).

En zo vertrok ik vorige vrijdag samen met Jo richting Westmalle voor een weekend vol ongestoord naaien (het blijft fout klinken) en tetteren. We moesten niet koken of tussendoor ons boeltje opruimen omdat de kinderen terug kwamen van school ofzo. Ideaal!

Zoals velen die mee gingen op weekend was ik ook zenuwachtig. Zou het wel klikken met al die andere vrouwen? Dat viel gelukkig allemaal goed mee. Vee omschrijft zo mooi hoe de groep was. Ik hoor bij de stille genieters. Telkens neem ik mij voor meer uit mijn schelp te kruipen, maar ik ben geen haantje de voorste dus dan wringt dat he. En toch heb ik mij enorm hard geamuseerd en er verschrikkelijk van genoten.

De foto's zijn van Debora trouwens. Ik kwam daar toe, zette mijn fototoestel op en kwam tot de constatatie dat mijn SD-kaart nog in onze laptop zat. Goed bezig. Gelukkig had ik mijn naaimachine mee

Zo waren we bijvoorbeeld om half 2 's nachts nog aan 't babbelen. Gespreksonderwerp: successierechten en erfenisrechten. Zoiets kan alleen maar op het ge(s)tikte wijvenweekend.
Of gingen we 's avonds nog eens frieten halen, want we hadden een hongerke (of gewoon goesting).
Of was er gigantisch veel snoep en anders zoets meegebracht. Gelukkig hebben we ons kunnen inhouden. Want als ge snoept worden uw handen vuil en dus uw stof ook. En dat willen we niet he.

En of dat nog niet genoeg was, had Daisy ook gezorgd voor een Goodie Bag. Man, wat daar allemaal inzat... Het was precies Sinterklaas toen we alles eruit haalden. Nogmaals Daisy, superhard bedankt!

Pagina's