Dat het koud was maar vooral mooi, dat weekend

Voor alles een eerste keer. Dus ook voor gezinsvakanties. Natuurlijk gingen we al op vakantie met ons gezin, maar steeds met anderen erbij. Waarom weet ik niet. Speling van het lot zeg maar.

Afgelopen weekend moest de wederhelft niet voetballen en hadden we geen andere verplichtingen dus boekten we een paar dagen Sunparks De Haan. Ik hou van de zee als het kouder is. En dit weekend was het koud. Heel koud! Bevrorenstrandkoud om het zo te zeggen.
Dus geen zand in mijn schoenen, zalig!

Na een langzame start 's morgens trokken we elke dag naar zee. Een frisse neus halen was een understatement. Maar door de stralende zon was de vriestemperatuur draaglijk voor een paar uur.

Behalve schatten zoeken tussen de rotsen en op het strand klommen we ook naar de Spioenkop. Een mooie uitkijkpost uit de 19e eeuw. Wel jammer van de graffiti. Maar het uitzicht maakte veel goed.

Tijdens onze eerste wandeling vonden we een bijzonder diertje. Niemand van ons wist wat het was. Een kwal was het zeker niet. Welk dier waagde zich in die vrieskou op het strand? Voor de zekerheid legden we het terug in dieper water.
Na wat opzoekwerk nadien bleek het een Slangster te zijn. Familie van de zeester. Een diertje dat zich in de winter normaal niet op het strand laat zien. Dus wat het daar kwam doen, is nog steeds een raadsel.

Behalve ontdekkingstochten gingen we ook zwemmen in het zwembad van het vakantiepark. Niet mijn favoriete bezigheid, zwemmen, maar a mother's gotta do what a mother's gotta do...

We boekten trouwens tot maandag. In deze periode van het jaar was het maar 10 euro extra. Daardoor moesten we niet perse om 10u al uit ons huisje zijn. Zo kon deze moeder nog een uurtje lezen terwijl de rest gaan zwemmen was. Nadien lieten we de kinderen nog even los in de grote binnenspeeltuin van het park waarna we ons weekendje eindigden met een zonsondergang boven gebouwen wat verderop boven de zee.

Net een schilderij.
En elke keer verbaasd het mij hoe snel de zon ondergaat.

Sharing is caring (met onder andere een winnaar)

Zomaar een blogpost schrijven waarbij je enkel de winnaar van de give away vernoemd is maar saai. Vind ik toch. Dus om ervoor te zorgen dat jullie toch niet voor niks geklikt hebben, deel ik graag wat gewoontes (tradities zeg maar) van ons gezin. Wie piept er niet graag eens binnen bij iemand anders he.

Bron

Donderdag is bij ons frietjesdag. Waarom donderdag en niet vrijdag? Ah, dan moeten we niet lang aanschuiven in het frietkot. Tot zover de intro. Wat per toeval ontstaan is, is nu iets waar de kinderen om vragen. 

Wij hebben een Smart TV waarop we dus filmpjes via YouTube kunnen bekijken. En dus maakte ik een playlist met kindvriendelijke (!) clips. Niet dat ik ze helemaal wil afschermen van alles wat enigzins bloot is, het is er soms toch over.
Als Iris mag kiezen, kiest ze voor Lean on van Major Lazor of iets van Sia. Beeldt u dan in dat wij soms de clips nadoen. Bij deze gaf dat hilarisch beelden.
Dennis koos lang voor Christine and the Queens of voor de Themesong van Lego Ninjago.
Maar evengoed passeren er ook echte kinderliedjes hoor (tante Rita, Zes heksen, Tsjoe tjsoe wa...).

Behalve Disco op Donderdag is er ook Filmavond op vrijdag. Dan kiezen we een film voor het hele gezin. Tegen het midden van de film neem ik bijna een kilo appels, zet er mij bij op de grond en begin ik te snijden en uit te delen. Onlangs zagen ze voor de eerste keer een Engelstalige film, Matilda. Geen van beiden kan ondertitels lezen, of toch nog niet snel genoeg, maar ze konden wel volgen. En gelachen dat ze hebben.

Wat in de hersft en winter ook iets is dat altijd terugkomt, gebeurt na het bad of de douche. We hebben het gemak (soms ongemak) dat onze badkamer op het gelijkvloers is. Dus als de kinderen uit bad of de douche komen gaan ze zich altijd opwarmen bij de houtkachel. Dan trekken ze wat stoelen dichter of staan er gewoon bij. Soms, als Iris zelfs nog uit bad moet komen vraagt ze al 'of de kachel toch wel aanstaat'.

Bron

Ohja, ik zou het nog bijna vergeten. De winnaar van de bliksemstof is Tine. Als je uw adres mailt naar eenhuisindestraat@hotmail.com dan stuur ik de stof op. Proficiat!

Zijn er in jullie gezin zo dingetjes, van die onnozele gewoontes die een gewone dag dat beetje extra geven? Ik lees het graag. :)

Over spaghetti, masseren, wandelende takken en ook iets met een steen.

Dat de zomervakantie een rollercoaster van emoties was, dat is zeker. Het was een vakantie met een lach en een traan. Maar laat ik met jullie vooral die lach-momentjes delen.

In willekeurige volgorde, een impressie van onze afgelopen twee maanden. Natuurlijk niet van alles, want van sommige dingen moet je gewoon genieten zonder altijd weer die camera of smartphone boven te halen.

Neerploffen in comfy zeteltje in een beachbar met vriendinnen. En iets drinken natuurlijk.

 Stoer doen met uw nonkel.

De vrijwilliger zijn die de leiding moet masseren op Chiro Bivak.

In slaap vallen (obviously) na een dag vol plezier.

Gefascineerd zijn door iemand die komt vertellen over insecten. En dan helpen opruimen en vegen en 2 wandelende takken cadeau krijgen.

Uzelf in een Aziatisch stadje wanen terwijl je gewoon in Pairi Daiza bent.

Uw verjaardag vieren met kaarsjes op spaghetti. Waarom niet hè.

Valt het op dat deze nog met mijn vorige gsm getrokken is. :D

Voor het eerst in uw 5-jarig leven naar de Knaptanden gaan kijken. En eerst vinden dat het best nog meevalt om daarna zo hard van een andere knaptand te verschieten.

Een paar dagen aan zee, met diezelfde vriendinnen als van de eerste foto.

Gekke bekken trekken in het zwembad als er nog niemand anders in uw kleedkamer is.

Beseffen wat een rijkdom op deze steen zit.

Zomer, u was weer geweldig!

Nazomer, wij zijn klaar voor u!

Pin-update - wedding edition

Eerst even kaderen dat wij absoluut geen grootse trouwfeest wilden.
Stiekem werd alles geregeld, niemand had iets door. Mission accomplished!

Op een dinsdag gingen we naar het stadhuis onder het mom dat we naar het ontwerp voor een nieuwe poort moesten gaan kijken. We zetten onze kinderen af bij mijn moeder en reden weer naar huis om ons om te kleden. Ondertussen waren onze getuigen bij ons geraakt. We reden naar het stadhuis, trouwden, reden terug naar huis en kleedden ons weer om naar onze gewone kleren.
Zaterdag nadien hadden we iedereen uitgenodigd bij ons thuis om zogezegd onze 30ste verjaardag te vieren en bij aankomst vonden ze dit bord op onze oprit.

Achteraf hoorde ik dat zoiets typisch iets voor ons was, dus onze opzet was geslaagd.

Met mijn broer als getuige zotte selfies op de achterbank nemen.

Toen kon ik natuurlijk ook een paar pins afkruisen (ohja en 1 ding van dit lijstje).
Onder (of boven :) ) de foto's de link naar waar ik de mosterd vandaan haalde. Van sommige heb ik bewijsmateriaal. Bij andere moet je mij maar op mijn woord geloven.
De meeste foto's werden genomen met good old wegwerpcamera's en die foto's zijn nog niet ontwikkeld.

The braided rose. Helemaal niet moeilijk trouwens, ook niet om zelf te doen.

Asperges in pancetta (als deel van ons bbq-buffet).

Kaarsen van verschillende hoogte als tafeldecoratie. De bloemen komen uit de tuin en ben ik gaan wildplukken.

De inscriptie van onze ringen. We kozen ringen van palladium en lieten de tekst langs binnen graveren.

Bedankingscadeautjes voor hem en haar.

Een originele manier voor het dessertbuffet.

Bron

Het is misschien geen trouwfeest uit de boekskes, maar wij hebben ons verdorie toch geamuseerd en da's het belangrijkste.

Randomness: Over OXO, coole kerels en 'twee vrouwen en een man'

Wij hebben er al van genoten, van die vakantie. De eerste 2 weken zijn al om en we hebben ons nog niet verveeld. Al zegt Dennis soms van wel, maar dat zal de leeftijd zijn.
En dat het al plezant geweest is! Meestal zijn we met ons drietjes thuis, de vriend staat altijd met de nacht en slaapt dus overdag. Dus amuseren we ons ook zonder hem. Waarom niet he.

Vakantie is...

... in verkleedkleren letterlijk waterverven.

... OXO spelen met uw moeder op het terras.

... een tomatenplantje vinden tijdens het onkruid wieden. Ook al had je dat er niet gezaaid.

... tijdens de hittegolf naar Buggenhoutbos gaan om daar de koelte op te zoeken.

... in datzelfde bos een wondermooi veertje te vinden van een Vlaamse Gaai.

... een coole kerel tegenkomen in dat koele bos.

... de uitslag krijgen van uw laatste examens. Eindelijk afgestudeerd als Bachelor in de Gezinswetenschappen! Hoera! Oh ja, en uzelf iets cadeau doen natuurlijk.

... een 4-jarige te vieren. Met lekkere taart, zotte spelletjes en de beste familie en vrienden.

... spelen met uw verjaardagscadeaus. 'Twee vrouwen, 1 man. Huh, waar zijn die andere twee mannen nu?' #kinderlogica

Ik kijk al uit naar de rest van de vakantie. Dat ze minstens even goed mag zijn als afgelopen twee weken.

Big Blogameetup 2015

Ik kwam gisterenavond met een paar kilo meer naar huis. En dat was niet door het lekkere eten dat op ons stond te wachten op de Blogameetup die door Soetmin en co werd georganiseerd. Nee, we kregen ook 2 zakken gevuld met goodies mee naar huis. Allemaal lekker geurende en lekker smakende dingen zaten erin. Samen met een hele hoop kortingsbonnen.

Maar daarvoor ging ik er eigenlijk niet naartoe. Zoiets is leuk, maar voor mij niet het belangrijkste. Het babbelen en weerzien van andere bloggers was veel leuker. We lieten ons een gouden tattoo, aten lekker eten en babbelden vooral. Daarom dus amper foto's. Ik kijk al uit naar volgend jaar.

Knutselende kinders

Ik grijp er meestal (bijna altijd dus) naast als Dennis of Iris kleurt, schildert of knutselt. Ik vraag dan voor wie ze iets aan het maken zijn en zelden antwoorden ze met 'voor u'. Maar dat geeft niets voor mij, ik heb er al plezier in om hen bezig te zien.

Zo ook maandag. Het was pedagogische studiedag, zij mochten bij oma gaan spelen terwijl ik op school was. En toen we rond half 4 thuis kwamen, misten ze oma. Als ze iemand missen zeg ik altijd om er een tekening ofzo voor te maken. Deze keer werd er geschilderd.

De hele tafel lag vol kunstwerken. Blad na blad werd beschilderd. Het was zo'n moment waarop we allemaal relaxt waren en waarop ik echt kon genieten van het moment. Een moment waarop ze flink luisterden, samenwerkten, niet schreeuwden of dingen afpakten van elkaar dus.

Na hun geschilder mochten ze direct in bad. En op zo'n momenten (als ze vol verf of modder hangen) ben ik zo blij dat onze badkamer op het gelijkvloers is.

Er was een tijd waar ik wel knutselgerief kocht of vroeg voor hun verjaardag, maar dan liet ik hen er eigenlijk niets mee doen. Stel u voor dat dat op geraakte. Die mooie stickers of dat speciaal papier. 

Dat was voor ooit, later, als ze wat groter waren. En er 'echt' mee knutselden.

Maar die mening heb ik ondertussen bijgeschroefd. Ik laat ze maar doen. Niet dat ze alles overhoop mogen halen zonder te vragen (en als ze het vragen ook niet trouwens). Maar als ze stickers op een blad willen plakken bij wijze van knutselwerk, ze doen maar. Ze moeten al zoveel. 

Dus wie van één van deze twee een knutselwerk krijgt en het zijn wat veertje op een blad of op een potje van hier of daar, ze hebben dat zelf bedacht, ik moei mij daar niet mee. Kinderen zijn zo creatief, als je ze maar de kans en ruimte geeft, is mijn mening.

Bron

Opvoeden met humor

Kinderen opvoeden, daar moet ge af en toe wat humor bij gooien. Kwestie van uw nageslacht ook wat joie de vivre mee te geven.
Wie mijn kinderen kent, weet dat het er twee van het beleefde en flinke soort zijn. Ik mag dat zeggen, want het is zo. Natuurlijk zijn ze soms stout, dat hoort erbij. Het zou saai zijn met perfecte kinderen, nietwaar...

Maar wij proberen er toch wat humor in te steken. En ik mag zeggen dat dat aardig lukt.



Het is bijvoorbeeld geweldig grappig wanneer ge uw dochter van 3 'shizzle ma nizzle' leert zeggen.
Of wanneer ge zegt: zet u op uw poep (op een bak). En ze het deksel van de bak neemt en erop gaat zitten, maar dan op de grond. Het is geen humor van de bovenste plank (ah nee want ze zit op de grond), maar het begin is er.



Of scoren bij Dennis als ge hem een scheetje leert tekenen. Plezier dat we toen hadden. Of het geluid van papa zijn gsm opzetten (terwijl dat anders altijd op 'stil' staat) en Dennis laten bellen om papa te laten 'schrikken'. Het doet mij zo'n deugd als ik hem daar dan plezier in zie hebben.

Het is gewoon ook supergemakkelijk (en het kost niets) als ge uw kinderen met zoiets kunt bezighouden. Soms denk ik dat ze misschien wat naïef zijn, maar misschien mogen leeftijdsgenoten ook gewoon geen kind meer zijn.

Die twee kunnen zich ongelooflijk goed amuseren met de simpelste dingen. En dat vind ik plezant. Het steekt hier op dat vlak allemaal zo nauw niet.
We (ouders in het algemeen) moeten onze kinderen leren om te genieten van de kleine dingen in het leven. Ik ken mensen die dat niet kunnen en ik vind dat jammer.
Dus daarom zorgen wij hier voor een volgende generatie die humor heeft en kan genieten.

En hoe zit dat bij u daar? Vinden humor en mopjes ook de weg naar uw dagelijks leven?