Knutselende kinders

Ik grijp er meestal (bijna altijd dus) naast als Dennis of Iris kleurt, schildert of knutselt. Ik vraag dan voor wie ze iets aan het maken zijn en zelden antwoorden ze met 'voor u'. Maar dat geeft niets voor mij, ik heb er al plezier in om hen bezig te zien.

Zo ook maandag. Het was pedagogische studiedag, zij mochten bij oma gaan spelen terwijl ik op school was. En toen we rond half 4 thuis kwamen, misten ze oma. Als ze iemand missen zeg ik altijd om er een tekening ofzo voor te maken. Deze keer werd er geschilderd.

De hele tafel lag vol kunstwerken. Blad na blad werd beschilderd. Het was zo'n moment waarop we allemaal relaxt waren en waarop ik echt kon genieten van het moment. Een moment waarop ze flink luisterden, samenwerkten, niet schreeuwden of dingen afpakten van elkaar dus.

Na hun geschilder mochten ze direct in bad. En op zo'n momenten (als ze vol verf of modder hangen) ben ik zo blij dat onze badkamer op het gelijkvloers is.

Er was een tijd waar ik wel knutselgerief kocht of vroeg voor hun verjaardag, maar dan liet ik hen er eigenlijk niets mee doen. Stel u voor dat dat op geraakte. Die mooie stickers of dat speciaal papier. 

Dat was voor ooit, later, als ze wat groter waren. En er 'echt' mee knutselden.

Maar die mening heb ik ondertussen bijgeschroefd. Ik laat ze maar doen. Niet dat ze alles overhoop mogen halen zonder te vragen (en als ze het vragen ook niet trouwens). Maar als ze stickers op een blad willen plakken bij wijze van knutselwerk, ze doen maar. Ze moeten al zoveel. 

Dus wie van één van deze twee een knutselwerk krijgt en het zijn wat veertje op een blad of op een potje van hier of daar, ze hebben dat zelf bedacht, ik moei mij daar niet mee. Kinderen zijn zo creatief, als je ze maar de kans en ruimte geeft, is mijn mening.

Bron

Last minute new year's presents

Gisteren werkte ik nog vlug 2 cadeau's af die 's avonds moesten afgegeven worden. De beide cadeau's waren voor mijn broer.
Voor mijn verjaardag kreeg ik Nog een breiboek?! van Veronique Leysen. Ik zag het op haar blog en zette het direct op mijn verlanglijstje.
Zaterdag ging ik wol en naalden kopen en gisteren breidde ik de laatste steken aan de muts. Mijn broer zijn muts was bovenaan kapot dus een nieuwe muts kon hij zeker gebruiken.

Het tweede deel van zijn cadeau was een tas waar ik iets op tekende met porseleinstift. Het was direct ook mijn doop in het porseleinstiftschrijven.
Mijn inspiratie voor de tas haalde ik bij Large. Ik vond het heel grappig en was er zeker van dat mijn broer hetzelfde zou vinden.
Het tekenen kan nog beter, maar voor een eerste keer valt dat nog heel goed mee vind ik.
Na vier uur drogen en 90 minuten in een oven van 160°C was de tas klaar om ingepakt te worden.

Pirate Party Pop up Card (tutorial)

Dennis heeft het geluk om in de grote vakantie te verjaren. Zo zal hij (laten we hopen) goed weer hebben wanneer hij zijn verjaardag viert en zal hij nooit examens hebben op zijn verjaardag. Langs de andere kant, grote vakantie betekent bij de meeste mensen reizen. Dus kan hij pech hebben dat juist op die dag zijn vriendjes op reis zijn. Maar ja, dat kunnen andere kinderen ook voor hebben.

Al heel lang geleden hebben wij, Dennis en ik, besloten dat het een piratenfeestje wordt. Inclusief schattenjacht!
Maar daarover hoort ge wel in augustus.

Nu, als ge kindjes op uw feestje wilt, moet ge die natuurlijk uitnodigen.
Op internet en pinterest zocht ik naar leuke uitnodigingen waar ik zelf ook wat aan kon knutselen, maar ik vond niet echt wat ik zocht.
Maar ik herinnerde mij dat ik vroeger eens een uitnodiging had gemaakt voor Halloween en ik besloot een soortgelijke te maken.

Ik leg u uit hoe.
Het is heel simpel, daar hou ik van. Niet teveel mumbo jumbo.
Wat hebt ge nodig: een schaar, lijm, papier, een prentje dat te maken heeft met het thema en eventueel en stift.

Neem een stevig stuk papier (of een gekochte lege kaart) en vouw ze in twee (dit moet niet bij een gekochte kaart). Maak in het midden 2 sneetjes op ongeveer een halve cm van elkaar. De sneetjes zijn ongeveer 1 cm lang. 

Vouw de kaart open en duw het stukje naar de andere kant. Langs de buitenkant ziet dat er zo uit.

En langs de binnenkant ziet het er zo uit.

Print uw afbeelding het aantal keer af dat ge kaarten nodig hebt. Ik gebruikte voor de kaart het silhouette  van een piratenschip. Voor Halloween nam ik een spook. Neem vooral niet te moeilijk uit te knippen vormen. 

Bron

Als de prentjes uitgeknipt zijn en er zijn nog witte randjes kunt ge die bijkleuren met een zwarte stift. Bij anderskleurige prentjes neemt ge uiteraard een bijpassende kleur.

Het prentje kleeft ge dan op dat stukje dat eruit gesneden werd.

Van dichtbij ziet het er zo uit.

Dan alleen nog een tekstje in kleven met de feestgegevens en ze kunnen verstuurd worden.

Dat viel nog mee hè. 

Ik vind het een leuker effect dan wanneer ge de boot, excuseer, het schip erop zou tekenen of kleven.

Nu moet ik er alleen voor zorgen dat ik ze morgen meegeef naar school. Het zou zonde zijn van het werk.

A star is born

In de winter heeft een mens behoefte aan licht. En dan nog liefst zonlicht. En juist daarvan zien we dit seizoen niet veel. Dus moeten we er zelf maar iets aan doen.

En als we dan toch voor extra licht zorgen, slaan we twee vliegen in één klap als het nog gezellig licht is ook.

Zoals mijn lichtster bijvoorbeeld. Ik zag het idee lang geleden eens bij deze madam en het is in mijn hoofd blijven hangen.
Met wat takken, wanna-be gesjor (en zeggen dat ik dat vroeger echt kon) en kerstlichtjes zorgde ik voor dat beetje extra licht én gezelligheid.
Nu staat hij voorlopig nog op de zetel te pronken, in afwachting van een ander, beter plaatsje.
Hij is nu nog nuttig ook. Achter de ster staan namelijk supermooie tekeningen van Iris op de muur.

Zo, en nu ga ik verder schilderen.
Da's nogal een trigger om mee af te sluiten hè.

Spijt ende vlijt

In mijn tienerjaren hield ik al van knutselen. Ik wou eerst zelfs kleuterjuf worden. In mijn kleerkast stond dan ook een grote doos met knutselmateriaal. Verschillende ponsen, kartelscharen,... 

Er stond ook ergens op mijn kamer een potje met allemaal kleine dingetjes die ik ergens gekregen, gevonden of gekocht had. 

Onze ouders stuurden ons ook naar de tekenacademie, willen of niet. Gelukkig vonden we het plezant en gingen we (meestal) met veel plezier. We hebben daar nog zelf gedrukt, met zo'n groot vel waar ge eerst uit moest gutsen en dan inkt over rollen, door een soort pers halen en afdrukken. Spannend hoor toen.

Maar ja, dan gaat ge samenwonen en begint het inpakken. En weggooien.

Mijn kamer werd opgeruimd (door mijzelve uiteraard) en de meeste knutseldingen gaf ik weg. Ik had nooit gedacht dat ik nu weer helemaal into knutselen en frutselen zou zijn. Nu ben ik genoodzaakt alles weer opnieuw te kopen (stelen doen we niet hè) en heb ik veel spijt dat ik dat allemaal heb weggedaan. Mijn moeder zei het zelfs tegen mij. En als moeders iets zeggen hebben ze meestal altijd gelijk.

Dat terzijde. Ik ging het ook nog hebben over vlijt. Volgens wikipedia mag ik het zelfs huisvlijt noemen. 

Met huisvlijt worden praktische en/of decoratieve werken aangeduid, die zijn gemaakt door mensen die geen scholing daarin hadden maar, vaak voor eigen gebruik, voorwerpen voor alledaags gebruik vervaardigden of beschilderden.

Decoratieve werken: check, geen scholing: check, voorwerpen voor alledaags gebruik: check. Huisvlijt it is!

Van een niet-meer-compleet ganzenbord maakte ik magneten. Daarvoor mepte ik eerst onze simpele magneten kapot zodat ik aan de magneet zelf kon. En dan werd er gelijmd.

Ik fabriceerde een prototype wolkenbroche. Een prototype, want ik ben er nog niet content van. 

De rolletjes masking tape werden nog een bovengehaald om er theelichtjes mee te pimpen.

En een paar gehaakte slingers.

Zo'n kleine dingetjes komen altijd wel van pas als cadeautje. Zeker met de feesten in aantocht. 

Recept voor een beetje rust

Men neme een groot vel hergebruikt inpakpapier. 

Men voege daarbij 1 kind.

Men menge het geheel met stiften, stempels en stickers.

Men hebbe 30 minuten rust tijd om te strijken.

'Ma mama, stop nu eens met foto's te trekken.'
Ha, ik heb u toch. Muhahaha...

Papier hier

Zelf enveloppen, ik blijf dat plezant vinden. En als de tekeningen dan nog eens mooi uitkomen, ben ik helemaal content.

Mijn schaar in kinderboeken zetten, daar heb ik wat meer moeite mee. Ik heb een zwak voor oude kinderboeken. In de kringloopwinkel of op een rommelmarkt neem ik er altijd minstens één mee. 

Dit waren boekjes van ons thuis vroeger. Het waren 4 boekjes, telkens over 1 seizoen. Het verhaal was niet goed, vreemd woordgebruik vond ik. Maar als enveloppen krijgen ze van mij nog een kans.

Mijn verjaardag komt ook stilaan dichterbij en als ge een feestje geeft, is het toch veel leuker als er wat volk komt. Dus maakte ik uitnodigingen. Het idee vond ik op pinterest.

Als er fouten in mijn Engels staan, niet op letten. Ze zullen het wel begrijpen zekerst.

Pennevrienden

In onze snel-snelmaatschappij vergeten we soms hoe het vroeger was, zonder gsm, zonder internet, altijd en overal beschikbaar te zijn. Voor dat tijdperk waren we enkel thuis bereikbaar en als we iemand wilden bereiken die wat verder weg woonde, schreven we een brief.
Weet u dat nog? Op papier in plaats van op een scherm. Met een balpen in plaats van een toetsenbord. Met de post in plaats van via internet.
Wel, daar wou ik wat naar terug. Dus sinds kort heb ik 3 pennevriendinnen.

Ik geniet ervan om de brievenbus open te doen en een leuke brief te zien zitten. Ik geniet ervan om op een rustig moment die brief te lezen en verhalen van anderen te ontdekken. Ik geniet ervan om op mijn gemak een brief te schrijven. En ik geniet er ook van om die brieven in leuke, mooie enveloppen te doen.

Daar heb ik deze namiddag weer een voorraadje gemaakt.

Jullie weten, net zo goed als ik, hoe leuk het is post te krijgen die ook nog eens leuk verpakt is hè.