Twinning met Zonen09

Ik had nog zo gezegd: twinning, daar doe ik niet aan mee.En toch deed ik het. Anders zou ik er niet over beginnen he.
Ik moet eerlijk toegeven, ik ben precies nóg wat trotser om ze zo te zien dan wanneer ze allebei iets zelfgemaakt aanhebben uit verschillende stoffen.

Ik had eerst een Theo gemaakt, maat 128 in die mooie stickly rockers van Zonen09.
De vorige maat werd te kort om mooi te zijn. En ik had nog stof over. Eerst wou ik voor Dennis nog een kussen maken omdat hij toen helemaal into wandelende takken was. Maar dat ging voorbij. Hij is nog altijd geïnteresseerd in insecten enzo maar de fase van 'het er een hele dag over te hebben' is passé.

Geen kussen dus. Een kleedje zou ik er nog net uit krijgen. Maar niet met een voorpand uit 1 stuk. En toen viel mijn oog op dat Tinnypatroon waar een versie met colorblocking instaat. Perfect! Dan kon ik dat restje stof volledig opgebruiken.
Ik deed wel niet écht aan colorblocking omdat ik de stof wou opgebruiken maar naaide paspel tussen de verschillende delen. Zwarte, zoals de knopen van de Theo.
Onderaan gebruikte ik zwarte biais die ik langs de binnenkant vastnaaide. Om toch niet teveel te verliezen in lengte.

Bij deze ook de eerste kledingstukken van de herfst- en winterkleren. Hahaha, alsof ik van plan ben een collectie uit te brengen. Nee hoor, absoluut niet. Maar nieuwe seizoenen, nieuwe kledingmaten en dus ook nieuwe kleren naaien.
Zij vinden het niet erg. En ik ook niet!

Een hemd en een folieke

Af en toe kruipen de kinderen op mijn schoot en vragen ze om naar foto's van zichzelf te mogen kijken (de kleine narcistjes...). Meestal eindigen we dan op mijn blog waar we steeds verder in het verleden duiken. Op zo'n moment word ik er mij van bewust dat het veel te lang geleden is dat ik nog eens iets voor Dennis naaide. Terwijl ik eigenlijk wel veel jongenspatronen heb liggen.

Zie je het zakje? ;)

Dus op naaiweekend haalde ik mijn favoriete jongenspatroon nog eens boven. Het Theo-hemd van Zonen09. Voor de zekerheid tekende ik thuis de volgende maat want ik vond bij de laatste pasbeurt dat die andere hemdjes wel nipt begonnen te worden.
De stof knipte ik op weekend. In onze Pop-up shop van Pieke Wieke, waar we een grote knip- en tekentafel hadden gezet.

Ik hield het eenvoudig. Zonder hoekjes en met korte mouwen.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik de stof bij Pieke Wieke met het plan een rok voor mezelf te maken. Waar zat ik toen met mijn gedachten. Als hemd is dat toch veel beter zeker. Zeg nu zelf.

Een folieke om af te sluiten. Want wij doen hier graag eens zot.

Blue Bangkok Basic

Ik schreef het hier al, dat boek van Eva zou zeker gebruikt worden om kleren voor mezelf uit te maken. En waarom dan niet flink met het eerste projectje uit het boek starten, voorbeeldig als ik altijd ben.

Ik bestelde stof bij Madeline. Soepele viscose met een zomerse naam (Pearl Peach). Ideaal voor een luchtige blouse, de Bangkok Basic dus. Ik heb nu nog net genoeg over voor een zwierig rokje voor Iris.

Voor de zekerheid tekende ik een medium over, mijn confectiemaat. Maar die versmalde ik toch langs beide kanten met 1 cm. Volgende keer (en dat beloof ik nu al plechtig) zal ik niet lui zijn en mezelf eens deftig meten in plaats van een gok te doen. Nu, dit soort blouse mag wel wat losser zitten, dus daar gaan we niet over zeuren.

De mouwsgaten werkte ik af met biais maar ik stikte hem langs de binnenkant vast, net zoals ik vorig jaar in juni deed.

Het is een heel tof eenvoudig te naaien patroon, maar ik mis er één ding bij (tenzij ik er gigantisch heb overgekeken, wat altijd kan). Ik zag geen merktekens voor de knoopsgaten. Waardoor ze nu bij mij, vind ik, te ver van de rand staan en de rand een beetje 'omflapt'. Maar ik zeg het, ik kan erover gekeken hebben of verkeerd ingeschat hebben hoe ver dat nu weer moet staan van de rand.
Ondanks dat kleine foutje is het draagbaar. Afzakken zal het zeker niet (stel u dat voor...).

En bij deze kan ik ook meteen één van de 10 kledingstukken voor mezelf afvinken. Langzaam maar gestaag geraak ik er wel met die lijst. 

Mix and Matching Theo

Voor dit hemdje raakte ik geinspireerd door de stijl van Mark McNairy. Een iets gedurfdere stijl. Via een clip van Pharrel Williams raakte ik op de site van deze ontwerper. Hij mixt en matcht en het ziet er meestal wel goed en cool uit.

En dat moet het bij Dennis de laatste tijd wel zijn. Cool... Uiteindelijk trekt hij zich er niet veel van aan en doet hij aan wat hij wil.

Dus maakte ik een hemd, een beetje in de stijl van Mark McNairy. Als je op zijn site kijkt bij de Runway van '14 vind je de outfit waar ik mijn inspiratie haalde. Maar toch speelde ik een beetje op safe. Eerst zien hoe dit zou uitpakken en of de zoon het wel cool genoeg zou vinden. Hahaha...

Ik combineerde een effen grijze katoen met double gauze die ik bij Stof op zolder kocht. De eerste keer dat ik double gauze kocht en ik moet zeggen dan het heel aangenaam is om mee te werken.

De kraag en staander zette ik er deze keer op een iets andere manier aan dan in de handleiding van de Theo uitgelegd staan. Met tips van een paar andere Gestikte wijven lukt het mij om ze er echt proper aan te zetten. De vorige keren rafelde altijd wat daar waar de staander vooraan aan het voorpand zit. Maar vanaf nu niet meer!

A perfect match!

Tijdens het vorige Gestikte Wijvenweekend maakte ik een shortje voor Iris. Een korte Jacob in haar lievelingskleur (en dat is niet roos, hoera!). Maar dat shortje bleef een jaar in haar kast liggen. Vergeten... niet echt iets dat erbij paste... bij warme weer droeg ze een rokje... Ik weet niet welke excuses ik nog gedacht heb toen.

Out of bathhair :)

Toen we dit jaar weer op weekend gingen met de Gestikte wijven maakte ik iets voor erbij. Ik had ondertussen (dat mag wel op een jaar tijd) het perfect bijpassende stofje gekocht. Ik was van plan een Theo te maken. Maar met die knoopjes vooraan zou ik de mooie stof verprutsen. Ik heb nog geen held in doorlopende prints en anders hadden die kikkertjes er nergens goed opgestaan.

In onze goodiebags zaten verschillende naaitijdschriften maar ik vond niets naar mijn zin. En boeken had ik niet mee. Mijn naamgenoot wel. En één van haar boeken stond die mooie Blush. En wonder boven wonder, Zij had een geknipt patroon voor een drie-jarige mee. Haar dochter geraakte er niet meer in, maar Iris wel. Dubbele chance!

De knoopjes naaide ik er thuis op. En dat ik niet de juiste kleur groen garen had, was helemaal niet erg. Met geel garen als klein detail is het eens zo leuk.

In haar kast vond ik een truitje in het juiste kleur groen. Om door een ringetje te halen!

Ik hoop dat ze er nog lang in kan, want ik vind het zo'n mooie stof. <3 voor de kikkertjes!

Far Far Away Frogs: Van Marieke
Knoopjes: Something Naais
Truitje: Next
Sandaaltjes: Kipling

Een Theo en een schietkraam

Een hemd maken, ik vind het steeds makkelijker worden. Dit exemplaar maakte ik afgelopen weekend, tijdens ons jaarlijkse Ge(s)tikte Wijvenweekend. Alles was thuis al geknipt en een klein stuk genaaid, maar het meeste deed ik daar. Vrijdagavond, ergens tussen 21u en 00u30. Wie niet moet opstaan voor kinderen de volgende ochtend kan zich permitteren om wat langer door te werken.

Na het goede gevoel van dat laatste mooie hemdje wou ik niet te lang wachten om er nog een te maken. Deze keer met korte mouwen want de zomer staat voor de deur. Ze vindt alleen de sleutel nog niet.

Een Theo met korte mouwen en zonder hoekjes maken gaat goed, geen fouten met hoekjes die aan de verkeerde kant staan of manchetten die niet afgewerkt geraken zoals je zelf zou willen. Een redelijk goed afgewerkt exemplaar dus. Alleen de staander lukt nog niet zoals het hoort/zoals ik zou willen. Maar met tips van ge(s)tikte wijven Jo en Annick zal die volgende keer veel beter afgewerkt zijn.

Natuurlijk vind ik dit hemdje heel mooi! Maar mijn perfectionistische innerlijke stemmetje zegt dat het nog beter kan.

De mooie cloud9-stof kocht ik bij Bambiblauw. Ik brak het blauw met wat groene accenten. Matte groene kamsnaps van bij Something naais erop en klaar. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik nog steeds niet happig ben om kamsnaps te gebruiken. Eens het gat er is, is het er. Ik naai nog liever knoopsgaten, maar ik had deze keer geen passende knopen.

Het kind wordt groot. Dit zijn echte typische eerste leerjaarsfoto's, met een schietkraam in de mond en die ondeugende blik. Ik ga ze koesteren. Al denk ik dat dat ondeugende er niet snel zal uit groeien. Bij zijn moeder zit dat er ook nog in.

Het hemd dat wel past

Weet je nog, dat hemd met die verkeerde manchetten? Het mag misschien een fashion statement of whatever zijn. Het kind had geen hemd, want het was nog te klein ook.

Dat is mij nu niet overkomen. Ik maakte een Theo in maat 122-128. Het hemd past en de manchetten zitten langs de juist kant. Applaus voor mezelf!

Alleen die hoekjes zijn een beetje eigenwijs. Maar da's eigen interpretatie zullen we het maar noemen. Voor de rest zit het helemaal juist ineen. Alleen de afwerking kan nog wat geperfectioneerd worden, maar dat is mijn strenge innerlijke stemmetje die aan het woord is. Maar dat komt wel. Als ik er nu tenminste niet te lang mee wacht om er nog één te maken.

Het volgende wordt er eens eentje met korte mouwen en dus zonder manchetten.

Het werd een vrolijk lente- en zomerhemd. Mooie blauwe stof met gele vogels op. Een stof waar ik Dennis toch even moest van overtuigen dat het mooi en ook cool ging zijn. Want dat is tegenwoordig ook een vereiste. Het moet vooral cool zijn. En ik vind dat niet erg, dat hij er zijn eigen mening over krijgt. Tot op zekere hoogte mag dat. Maar als hij polo's begint aan te wijzen in webshops stuur ik hem toch subtiel naar iets anders. Polo's zijn echt mijn ding niet.

Ik was er van in het begin zeker van dat ik de vogeltjesstof ging combineren met zwart. En dat werkte goed. Alleen voor de knopen niet. Toen ik er zwarte knopen op legde leken die het fleurige van de stof helemaal op te zuigen en dat was niet wat ik wou. Met gele knopen werd dat blauw precies nog mooier. Dus werden die erop genaaid.

Voor het volgende hemdje (dat met korte mouwen) ligt de stof al klaar. En ze werd al goedgekeurd door de toekomstige drager. Nu moet ik er alleen nog voor zorgen dat er effectief een hemdje uit geknipt en genaaid geraakt.

Stof Bambiblauw
Knopen Something naais

Theo voor Dennis

Om een hemd met lange mouwen en manchetten te maken, is er eigenlijk alleen maar durf nodig. Durf én een goede handleiding. Die van Theo bijvoorbeeld. Ik blijf het verrassend vinden hoe vlot ge door de handleiding walst. Voor ge het weet zijt ge aan het einde en hebt ge zowaar een echt hemd gemaakt. Dat vlot walsen was hier wel gespreid over meer dan een maand.

Strike a pose mate!

Maar toch... toch slopen er een paar schoonheidsfoutjes in, of laat het ons beginnensfoutjes noemen. Ik kreeg sommige dingen niet afgewerkt zoals ik ze zou willen. Omdat oefening kunst baart, maak ik er gewoon nog wat. 

Niet enkel om de schoonheidsfoutjes te perfectioneren, maar ook omdat het kind gegroeid is sinds ik eraan begon. Het hemd past wel, maar enkel om in te staan. En da's ook niet de bedoeling. Met dat leren schrijven (en om te spelen uiteraard) moet er toch wat bewegingsruimte zijn. Dus met pijn in het hart kan ik het hem niet laten aandoen. Hij vindt het zelf ook te klein.  En ik was nog zo fier.

Nu weet ik alleen niet wat ermee te doen. Bijhouden tot iemand een zoon van die leeftijd heeft? Maar dan is het misschien 'uit de mode'. 

Om af te sluiten verklap ik iets. Een van de mouwen zit achterstevoren. Ik zag het pas toen ze klaar waren. Bummer dus... Ik weet al dat ik daar volgende keer éxtra op ga letten. Iets met een ezel en een steen.