An Oona-dress and a crazy girl

Helemaal nadat heel naaiend Vlaanderen de Oona-dress genaaid en geblogd heeft, zwier ik de mijne online.
Het is te zeggen, die van Iris.

De Oona-dress komt uit LMV maar dat wisten jullie waarschijnlijk al. Ik pastte het patroon wat aan, nadat ik er bij Debora over las.
De stof kreeg ik eens van een Gestikt Wijf. Als we op weekend gaan, brengt iedereen wat stofjes of kleren mee die dan van eigenaar wisselen. Handig hoor!

De knopen vond ik in de kringloopwinkel. De laatste vier in het kokertje. Dus het kokertje ging mee naar huis, uiteraard.

Voor de rest vooral foto's. Iris had er duidelijk zin in. Enjoy!

Het is duidelijk dat we ons geamuseerd hebben. :D

Een Legoleeskussen

We begonnen er ergens in februari aan, Dennis en ik. Hij zag mij verjaardagskussens maken en wou ook een exemplaar.
Hij bedacht wat voor dingen hij allemaal op zijn kussen wou. Met stip vooraan stond een vak voor strips.
En toen ik vakjes (voor bijvoorbeeld Legomannetjes) voorstelde, begonnen zijn ogen pas echt te blinken.

Dus namen we een kussen en begonnen te meten, te tekenen en te rekenen. Dennis vooral, want hij wou het graag zelf doen. Hij knipte daarna ook zelf de stukken stof. Ik denk dat hij het werk vooraf onderschatte, want...

Want dan was hij het beu. Haha... Dus deed ik een beetje verder. Maar toen ik aan het echte naaien begon, stond hij ineens weer naast mij. Dat wou hij eigenlijk gewoon doen. Gewoon naaien. Het saaie stuk ervoor niet. En ik kan hem niet kwalijk nemen. Het is ook mijn favoriete deel, dat naaien he.

We geraakten al een eind verder en toen vergaten we het hele project. Tot ik deze week aan het opruimen was en ik het half afgewerkte kussen tegenkwam.
Dus moeder kroop achter haar naaimachine en werkte het snel af. Met een blije zoon als gevolg. Weer gescoord! Ha!

Pin #8 - geldcadeau

Originele manieren om geld te geven, ik blijf ernaar zoeken. Een enveloppe is maar saai, daar is iedereen het met mij eens. Dus deden we het deze keer anders. Ik kocht een kadertje en hamer in de Action en gebruikte dat als verpakking.

Een A4-tje paste er net in dus moest ik zelfs niet knippen. Daarop legde ik het geld en dan het glas (of in dit geval plexiglas denk ik). En dan de kader terug vastmaken.

Om 'het glas' te kunnen breken moest er dan natuurlijk een hamer bij. Ik wou het handvat nog wit spuiten maar daar had ik geen tijd meer voor. Last minute enzo.

De foto hierboven is vooral om mijn nieuw fototoestel te leren kennen en wat te spelen met de functies. Een Lumix G7 is het geworden trouwens. Dus dat kan ik ook al van mijn 30 before 30-lijstje schrappen.

Tilly trio

De titel dekt de hele blogpost, want Tilly's is wat je nu gaat zien. Geen waaw-hoe-heb-je-dat-gedaan-naaisels, maar iets kleins. Om de boel hier weer op gang te trekken. En zoiets eenvoudig, snel klaar had ik nodig om de vlam weer te doen branden. Mijn hoofd zit weer vol ideeën om te naaien.

Kleine clutches als cadeautje.

En zal ik eens eerlijk zijn? Tot voor kort dacht ik 'als ik dat of dat maak, zal de ontvanger er wel blij mee zijn? Is de stof wel iets dat hij of zij mooi vindt? Heeft hij of zij zoiets eigenlijk zoiets nodig?'.
Maar ik denk steeds vaker 'foert, als ik dat wil maken, maak ik dat toch gewoon zeker'. Voor anderen is dit misschien iets vanzelfsprekend maar voor mij een serieuze stap vooruit. Niet dat ik een people-pleaser ben maar ik dacht vaak wat anderen van mij zouden denken als ik iets deed. En nu, nu doe ik gewoon. Ha!

De stof (behalve de roze en lichtblauwe) zaten in een pakketje dat we vorig jaar op naaiweekend kregen. Kleine lapjes voor een klein projectje. De restjes ga ik als sleutelhanger verwerken.

Pin-update - wedding edition

Eerst even kaderen dat wij absoluut geen grootse trouwfeest wilden.
Stiekem werd alles geregeld, niemand had iets door. Mission accomplished!

Op een dinsdag gingen we naar het stadhuis onder het mom dat we naar het ontwerp voor een nieuwe poort moesten gaan kijken. We zetten onze kinderen af bij mijn moeder en reden weer naar huis om ons om te kleden. Ondertussen waren onze getuigen bij ons geraakt. We reden naar het stadhuis, trouwden, reden terug naar huis en kleedden ons weer om naar onze gewone kleren.
Zaterdag nadien hadden we iedereen uitgenodigd bij ons thuis om zogezegd onze 30ste verjaardag te vieren en bij aankomst vonden ze dit bord op onze oprit.

Achteraf hoorde ik dat zoiets typisch iets voor ons was, dus onze opzet was geslaagd.

Met mijn broer als getuige zotte selfies op de achterbank nemen.

Toen kon ik natuurlijk ook een paar pins afkruisen (ohja en 1 ding van dit lijstje).
Onder (of boven :) ) de foto's de link naar waar ik de mosterd vandaan haalde. Van sommige heb ik bewijsmateriaal. Bij andere moet je mij maar op mijn woord geloven.
De meeste foto's werden genomen met good old wegwerpcamera's en die foto's zijn nog niet ontwikkeld.

The braided rose. Helemaal niet moeilijk trouwens, ook niet om zelf te doen.

Asperges in pancetta (als deel van ons bbq-buffet).

Kaarsen van verschillende hoogte als tafeldecoratie. De bloemen komen uit de tuin en ben ik gaan wildplukken.

De inscriptie van onze ringen. We kozen ringen van palladium en lieten de tekst langs binnen graveren.

Bedankingscadeautjes voor hem en haar.

Een originele manier voor het dessertbuffet.

Bron

Het is misschien geen trouwfeest uit de boekskes, maar wij hebben ons verdorie toch geamuseerd en da's het belangrijkste.

Van Jill-jurk naar improvisatiejurk

Toen vroeg ik advies aan Iris. 

- 'Seg Iris, wat zal ik eens typen over uw confettikleedje?'

- 'Dat jij dat gemaakt hebt. En ook een hartje erbij. <3'

- 'En wat vind je er het leukste aan?'

- 'Alles vind ik er het leukste aan. '

Meer moet dat niet zijn voor een naaiende mama. Dat ze er alles leuk aan vinden. Ik weet dat er een tijd komt dat ze alles niet meer gaat leuk vinden en dat ze haar eigen ideeën zal hebben. Wat ook een leuke fase is (meestal denk ik). Maar nu geniet ik nog volop van het feit dat ik weinig fout kan doen voor Iris.

Dit kleedje was eigenlijk eerst een Jill-jurk uit La Maison Victor. Maar ook al had ik Iris nagemeten, het kleedje was te klein en lag een jaar in de kast. Omdat ik het zonde vond om die mooie stof gewoon weg te gooien. Dus haalde ik het onlangs uit elkaar en maakte er een nieuw kleedje van.

Bij gebrek aan voldoende stof voor een volledig voorpand uit 1 stuk maakte ik (uit een achterpand van die Jill-jurk) een strook met plooien. De rok is niet helemaal naar mijn zin, maar hij kan ermee door. 

Het kind heeft een kleedje. Nah! En dat kunnen meisjes van 4 bijna 5 niet genoeg hebben.

Wie van de drie?

Soms krijgen kleedjes hier een eigen naam. Niks makkelijker dan spreken over bijvoorbeeld een circuskleedje of dat botjeskleedje.
In die categorie heeft Iris nu 3 nieuwe keuzes. Een Schaduwkleedje, een Vogeltjeskleed en een Lijntjeskleed. Voor alle drie startte ik met het bovenstuk uit SVDHZ.

Het Lijntjeskleed kreeg een rok met geïmproviseerde plooien. Ik plooide naar de lijnen op de stof om toch maar geen rimpelrok te hebben zoals bij de andere twee. Er moet toch een klein beetje verschil op zitten he.
De stof kocht ik over van Laura.

Na Dennis wou Iris ook zo'n gif-je, uiteraard.

Voor de stof van het Vogeltjeskleed had ik eerst een ander plan, ik wou ze gebruiken als voering voor een jas. Dat kwam er maar niet van dus naaide ik er dit kleed mee. Ik wou op naaiweekend dingen maken waarvoor ik al stof had liggen. Anders blijft die stof liggen en vind je dat na een tijdje niet meer mooi en ja... herkenbaar zeker?
Ik kocht de stof vorig jaar bij VanMarieke. (toch handig, die 'stoef'foto's op instagram, zo weet ik tenminste bij welke webshop ik welke stof kocht)

Als laatste van de drie, het Schaduwkleedje. Dat klinkt wel mysterieus, niet?

Die stof kocht ik bij Debora. Ik maakte er al eens een toiletzak uit maar ik had nog ruim genoeg voor een kleedje. Weer eenvoudig met een rimpelrok. Dat scoort nog altijd het meeste. Never change a winning team.

Wat ik daar nu het mooiste van vind, kan ik niet zeggen. Ik vind ze alledrie even mooi, elke heeft wel iets. 

Wat uw favoriet is, wil ik wel graag weten. Kom, vertel het mij eens. 

Eens zien welk kleedje wint.

Een hemd en een folieke

Af en toe kruipen de kinderen op mijn schoot en vragen ze om naar foto's van zichzelf te mogen kijken (de kleine narcistjes...). Meestal eindigen we dan op mijn blog waar we steeds verder in het verleden duiken. Op zo'n moment word ik er mij van bewust dat het veel te lang geleden is dat ik nog eens iets voor Dennis naaide. Terwijl ik eigenlijk wel veel jongenspatronen heb liggen.

Zie je het zakje? ;)

Dus op naaiweekend haalde ik mijn favoriete jongenspatroon nog eens boven. Het Theo-hemd van Zonen09. Voor de zekerheid tekende ik thuis de volgende maat want ik vond bij de laatste pasbeurt dat die andere hemdjes wel nipt begonnen te worden.
De stof knipte ik op weekend. In onze Pop-up shop van Pieke Wieke, waar we een grote knip- en tekentafel hadden gezet.

Ik hield het eenvoudig. Zonder hoekjes en met korte mouwen.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik de stof bij Pieke Wieke met het plan een rok voor mezelf te maken. Waar zat ik toen met mijn gedachten. Als hemd is dat toch veel beter zeker. Zeg nu zelf.

Een folieke om af te sluiten. Want wij doen hier graag eens zot.

Grace, Billie en babyleggings

Als ik zo goed had kunnen naaien toen Iris pas geboren was, ik had haar zeker een paar Grace-jurkjes gemaakt. Qua schattigheid scoort dat kleedje op zich al hoog en dan zit er nog geen lief meisje in.

Dus printte ik dat patroontje af voor Jotte, de wederhelft zijn petekind. 

Haar ouders hadden ons op het hart gedrukt dat we écht geen cadeautje meer moesten kopen voor de babyborrel. Maar wij kunnen het ons toch niet laten om met lege handen toe te komen. Da's niet beleefd.

En daarbij, wij hebben niks gekocht. Ze hadden niets gezegd over niet maken he. 

Twee kleedjes dus. Had ik nog meer tijd gehad, ik had er haar nog wat gemaakt. 

Eentje uit dezelfde stof als het jasje dat ik al maakte voor Jotte. Een ander uit oranje Kitchen Garden van Soft Cactus.

En ik naaide er ook twee pyjamaatjes bij. Ik combineerde de grootste maat van de babylegging die Griet hier uitlegt met de kleinste maat van de Billie van Zonen09. En zo had ik twee pyjama's in maat 80. 

(hierbij ook mijn eerste (geblogde) tricotnaaisels van dit jaar, kwestie van die tricotangst te overwinnen he)

Ik gebruikte blauw-gebloemde tricot die ik vorig jaar in een goodiebag vond, de andere kocht ik bij Piekewieke. 

Ik ben het meeste fan van die met de diertjes. En jullie?