Bijna full-option kussens

Na de middelmatige lapjes stof die ik in de vorige post verwerkte tot cadeau's, nam ik nu de grotere stukken stof en maakte er kussens van. Bijna het full-option vakantiekussen van By Eva Maria, want de tassenband liet ik weg. Omdat ik ze op dat moment niet in huis had. En ik wou verder met dit kussens. De toekomstige eigenaren zullen ze dus met twee handen moeten dragen in plaats van aan een handvat.

Twee versies, die voor beide geslachten kunnen vind ik. Maar andere ouders misschien niet. Dus noemen we het maar even een meisjes- en jongensversie.

Wederom restjes van eerder gemaakte dingen. Zoals dit rokje, dat kleedje of dat ene tasje. Remember?

De 'jongensversie' uit een coupon die ik lang geleden kocht. Toen ik nog kocht zonder doel voor de stof. Kopen om te kopen, iedereen maakt wel zo'n fase door zeker.
Nu koop ik enkel nog met een doel. Of het dan ook in de nabije toekomst gemaakt zal worden, laat ik in het midden. Ha!

Nu enkel nog nieuwe kussens gaan kopen voor erin want nu gebruikte ik snel even die van onze zetel. Waar ik trouwens ook eens nieuwe hoezen voor 'moet' maken.

En nu begin ik aan kleedjes. Zomerkleedjes! Want het weer schreeuwt om zomerkleedjes voor blote beentjes.

Cadeautjes voor meisjes

Tijdens mijn examens afgelopen maand, schiep ik bij wijze van pauze een beetje orde in mijn stoffenkast. Toch in de katoentjes. Ik sorteerde wat ik echt nog wou houden, stoffen om te verkopen en stoffen om iets van te maken als verjaardagscadeau (voor een zoveelste feestje in dezelfde binnenspeeltuin).

Tijdens sommige pauzes nadien knipte en naaide ik beetje per beetje verder aan verjaardagscadeau's. Ik wist eerst niet goed wat maken, waar zijn andere 5- en 8-jarigen nog blij mee? Ik ging ten rade bij naaiende vriendinnen (aka de gestikte wijven) en kreeg zo wat ideeën.

Vandaag de eerste twee setjes. 't Is dat we een kleine voorraad aanleggen he. Zodat ik last minute toch niet naar een niet nader genoemde speelgoedwinkel om een cadeaubon moet. Je kent dat he...

Een setje met een toilettas en haarspeldzakje (een voor mij nieuwe handleiding). Aangevuld met wat washitape, haarspeldjes (uiteraard), leuke elastiekjes, een boekje... Voldoende om een meisje blij te maken denk ik zo.

De stof zijn restjes van eerder gemaakte naaisels. Je herkent misschien een van mijn favoriete naaisels. De stof met vogels is een restje van dit. En aan de datum van de post bij dit rokje te zien ligt de roze stof hier ook al een jaartje twee jaar. Tijd dat dat restje verwerkt raakte, oeps...

Te kleine steek bij het topstitchen van de rits, ik weet het... Maar wie let daar nu op, behalve jullie ;)

Oke, het is niet het meest originele cadeau, maar de stoffen geraken op. En misschien heb je zoals ik die handleiding voor dat haarspeldzakje ook ontdekt.

Meet Cooper de Collie

Nummer 30 van mijn lijst kan ik ook afvinken. Voor wie mij op Instagram volgt en mijn IG-stories bekeken heeft, had het al gemerkt. We hebben een hond gekocht.

Na veel wikken en wegen tussen verschillende rassen, asielhond of niet hakten we de knoop door. We kochten een Border Collie puppy. Na nieuwjaar zijn we hem gaan halen, zodat hij niet alleen moest blijven terwijl wij uit feesten waren.
Iedereen waartegen we vertelden dat het een Border Collie was geworden, antwoordde direct 'dat dat toch wel veel werk zal zijn' of 'die hebben veel beweging nodig'. We antwoorden op den duur dat we dan wel een paar schapen zouden kopen die hij kan drijven. Wat natuurlijk een grapje is, want we weten wel dat het een ras is die veel uitdaging nodig hebben.

En in het begin is er toch veel werk aan een puppy, om het even welk ras. Ik heb al een paar keer laten vallen dat een puppy eigenlijk een baby zonder pamper is. Hahaha... Toen het de afgelopen dagen zo koud was, had hij geen zin om buiten zijn koude billetjes naar de grond te richten om zijn behoefte te doen. Binnen is het veel warmer dacht hij, dus deed hij daar zijn ding.

Zodus, zodoende zijn jullie op de hoogte van onze recentste gezinsuitbreiding. En kan er weer iets van dat lijstje afgevinkt worden.

Een update, een bedenking en een bedanking

Klaar voor een onsamenhangende, doch interessante blogpost?

Weet je nog, dat lijstje waarvan bijna iedereen vond dat het te hoog gegrepen was. Dat het onmogelijk was.
Wel dat lijstje was niet onmogelijk maar het is toch niet gelukt. Wat helemaal aan mij ligt. Te laat beseffen dat er eigenlijk nog veel dingen opstaan.
Maar ach, het is maar een lijstje...

Laat ik er gewoon mee verder doen. Want eigenlijk wil ik alles wel nog doen wat erop staat. Het zal alleen wat later afgewerkt worden dan ik eerst gepland had. Zo is het leven he, niet alles gaat zoals je het gepland hebt, dus niet voor zondag mijn 30ste verjaardag.

Zo en nu een heel ander 'nieuwsitem'. Zonder overgang, recht uw woonkamer (of waar ge dit bericht ook leest) binnen.

Dat bloggen, ik doe dat nog altijd heel graag maar door de tijd die in mijn opleiding kruipt, lijkt er minder tijd om te naaien en daar foto's van te nemen en erover te bloggen (ofwel moet ik alles gewoon beter plannen. Ik ben nochtans goed georganiseerd van nature. Owkéeej, we wijken af...).

Daardoor lijkt het dus alsof hier niet veel te beleven valt. Ik wil ook niet vervallen in een blog waar elke post begint met 'x-aantal tips om dit of dat zus of zo te doen'.
Dus zit ik even zonder inspiratie. Oh help! :D

Wie een idee heeft of graag iets wil weten over mij, laat het gerust achter hieronder. De firma dankt u!

Als laatste, totaal ander onderwerp, wil ik jullie graag bedanken.
Voor alle reacties, voor een mailtje af en toe, voor duimpjes op Facebook of hartjes op Instagram,voor complimentjes in het echt. Dat doet mij veel plezier!
Ik heb al zoveel leuke, zotte mensen leren kennen via die fijne blogwereld. Ik blijf hier nog wat rondhangen.

De foto's zijn kleine verzamelinkjes van mij die ik af en toe op Instagram gooi. Te vinden onder de hashtag #sarahscollectionofthings

Dat het koud was maar vooral mooi, dat weekend

Voor alles een eerste keer. Dus ook voor gezinsvakanties. Natuurlijk gingen we al op vakantie met ons gezin, maar steeds met anderen erbij. Waarom weet ik niet. Speling van het lot zeg maar.

Afgelopen weekend moest de wederhelft niet voetballen en hadden we geen andere verplichtingen dus boekten we een paar dagen Sunparks De Haan. Ik hou van de zee als het kouder is. En dit weekend was het koud. Heel koud! Bevrorenstrandkoud om het zo te zeggen.
Dus geen zand in mijn schoenen, zalig!

Na een langzame start 's morgens trokken we elke dag naar zee. Een frisse neus halen was een understatement. Maar door de stralende zon was de vriestemperatuur draaglijk voor een paar uur.

Behalve schatten zoeken tussen de rotsen en op het strand klommen we ook naar de Spioenkop. Een mooie uitkijkpost uit de 19e eeuw. Wel jammer van de graffiti. Maar het uitzicht maakte veel goed.

Tijdens onze eerste wandeling vonden we een bijzonder diertje. Niemand van ons wist wat het was. Een kwal was het zeker niet. Welk dier waagde zich in die vrieskou op het strand? Voor de zekerheid legden we het terug in dieper water.
Na wat opzoekwerk nadien bleek het een Slangster te zijn. Familie van de zeester. Een diertje dat zich in de winter normaal niet op het strand laat zien. Dus wat het daar kwam doen, is nog steeds een raadsel.

Behalve ontdekkingstochten gingen we ook zwemmen in het zwembad van het vakantiepark. Niet mijn favoriete bezigheid, zwemmen, maar a mother's gotta do what a mother's gotta do...

We boekten trouwens tot maandag. In deze periode van het jaar was het maar 10 euro extra. Daardoor moesten we niet perse om 10u al uit ons huisje zijn. Zo kon deze moeder nog een uurtje lezen terwijl de rest gaan zwemmen was. Nadien lieten we de kinderen nog even los in de grote binnenspeeltuin van het park waarna we ons weekendje eindigden met een zonsondergang boven gebouwen wat verderop boven de zee.

Net een schilderij.
En elke keer verbaasd het mij hoe snel de zon ondergaat.

Die keer dat een pyjama op een zuurstok leek

Kinderen zijn de beste spiegels. Toch als het op gedrag aankomt. Voor uw uiterlijk neem je best een gewone spiegel.
Spiegels dus... Bij het maken van deze foto's stelde Dennis voor om te doen alsof hij sliep. Oke, voor mij allemaal goed. En toen deed hij dit (en nee, het is geen clickbait, ha!). Blijkbaar zien wij er ook zo uit als hij 's nachts/ 's morgens bij ons komt.

Oke, oke, ik weet ook wel dat ik er niet als Doornroosje uitzie als ik slaap maar als uw kinderen u zo nadoen, dan kan ik mij ook niet meer inhouden van 't lachen.

De foto's van hoe Dennis ons al slapend nadoet, heb ik maar weggelaten. Daar heeft niemand behoefte aan volgens mij.

Niet de scherpste foto, maar ik wou deze er zeker bij. De blijdschap spat eraf!

Ik maakte voor Dennis een pyjama, een Wolf. Het kind kon nog net in veel pyjama's van vorig jaar maar er was zeker nog plaats in zijn kast voor nieuw gerief.

De stof kreeg ik een hele tijd geleden en lijkt van ver roos. Maar als je dichterbij kijkt, is het eigenlijk rood-wit gestreept. Roos van ver en ver van roos, of hoe gaat dat spreekwoord. Hahaha...

Volgende keer maakt ik de trui wat langer. Tijdens het maken dacht ik dat die maat goed ging zijn, maar dat kind is blijkbaar al groter dan ik denk.

Dat ik vind dat die pyjama op een zuurstok of kerststok lijkt, zeggen we niet tegen Dennis he. Het is een stoere pyjama! ;)

Polar Party Skirt

Jullie gaan het misschien niet geloven maar Iris heeft, behalve dit kleedje, geen enkel kleedje meer in haar kast. Ja echt! 

Ik wou zeggen 'ik zweer het' maar dat doet pijn, zweren, dus dat doe ik maar niet.

Alle kleedjes die ik het afgelopen jaar maakte, zijn te klein. Helaas... Hopelijk vinden ze een nieuwe eigenaar. Want doorgeven kunnen we niet in onze familie.

En toch laat ik vandaag geen kleedje zien, maar een rokje. Er lagen al twee rokjes geknipt uit stof dit ik vorig jaar kocht. En die moest ik van mezelf eerst maken voor ik aan kleedjes begon. 

Het werd een eenvoudig rokje. Zolang het zwiert en ze er goed mee kan dansen scoor ik. Eenvoudig maar daarom niet minder mooi. Ik hou erg van de blauwe tint van de stof. Het is er eentje van Soft Cactus maar een geoefend oog had dat al door denk ik. 

Ik naaide er wel weer voering aan, voor extra zwier maar ook een beetje extra warmte. Ik zette er geen rits in, maar gewoon knopenelastiek. Hij is nog net iets te lang dus kan ze hem hopelijk nog lang dragen.