Big Blogameetup 2015

Ik kwam gisterenavond met een paar kilo meer naar huis. En dat was niet door het lekkere eten dat op ons stond te wachten op de Blogameetup die door Soetmin en co werd georganiseerd. Nee, we kregen ook 2 zakken gevuld met goodies mee naar huis. Allemaal lekker geurende en lekker smakende dingen zaten erin. Samen met een hele hoop kortingsbonnen.

Maar daarvoor ging ik er eigenlijk niet naartoe. Zoiets is leuk, maar voor mij niet het belangrijkste. Het babbelen en weerzien van andere bloggers was veel leuker. We lieten ons een gouden tattoo, aten lekker eten en babbelden vooral. Daarom dus amper foto's. Ik kijk al uit naar volgend jaar.

Het kleedje dat het probleem met de symmetrie omzeilt

Ik zei het al eerder, ik heb iets met symmetrie. En daar had ik bij mijn eerste idee voor een kleedje in deze stof een probleem mee. Ik was van plan om het lijfje in dezelfde stof te maken als de rok. En de stof leek mij perfect om iets met plooien te doen. Vooral omdat er weinig meetwerk aan te pas kwam. Dat kleedje zou dus wel snel in klaar zijn. Verkeerd gedacht dus.

Ik knipte een voor- en achterpand en begon plooien te leggen in een grote rechthoek. En toen had ik een probleem. De lijnen in het voorpand liepen niet mooi door in de plooien van de rok. Lap, daar ging mijn mooi plan. Hoe ik ook probeerde, ik kreeg het niet naar mijn zin.

Dus gooide ik het over een andere boeg. Ik behield het idee van de plooien in de stof, maar knipte er een effen rood voor- en achterpand bij. Geen gedoe meer met lijnen en tekeningen die moeten doorlopen. Mijn hoofd kreeg weer rust.

Onderaan werkte ik het kleedje af met rode biais. De witte die ik liggen had, pastte niet exacte bij het wit (dat eerder gebroken wit is) in de stof. Je moet die frustraties nu ook niet gaan zoeken he.

Nu ligt hier wel nog een voor- en achterpand in die bloemenstof, maar daar heb ik al een ander plan mee. En daar komen geen plooien aan te pas.

Stof Something naais

Het hemd dat wel past

Weet je nog, dat hemd met die verkeerde manchetten? Het mag misschien een fashion statement of whatever zijn. Het kind had geen hemd, want het was nog te klein ook.

Dat is mij nu niet overkomen. Ik maakte een Theo in maat 122-128. Het hemd past en de manchetten zitten langs de juist kant. Applaus voor mezelf!

Alleen die hoekjes zijn een beetje eigenwijs. Maar da's eigen interpretatie zullen we het maar noemen. Voor de rest zit het helemaal juist ineen. Alleen de afwerking kan nog wat geperfectioneerd worden, maar dat is mijn strenge innerlijke stemmetje die aan het woord is. Maar dat komt wel. Als ik er nu tenminste niet te lang mee wacht om er nog één te maken.

Het volgende wordt er eens eentje met korte mouwen en dus zonder manchetten.

Het werd een vrolijk lente- en zomerhemd. Mooie blauwe stof met gele vogels op. Een stof waar ik Dennis toch even moest van overtuigen dat het mooi en ook cool ging zijn. Want dat is tegenwoordig ook een vereiste. Het moet vooral cool zijn. En ik vind dat niet erg, dat hij er zijn eigen mening over krijgt. Tot op zekere hoogte mag dat. Maar als hij polo's begint aan te wijzen in webshops stuur ik hem toch subtiel naar iets anders. Polo's zijn echt mijn ding niet.

Ik was er van in het begin zeker van dat ik de vogeltjesstof ging combineren met zwart. En dat werkte goed. Alleen voor de knopen niet. Toen ik er zwarte knopen op legde leken die het fleurige van de stof helemaal op te zuigen en dat was niet wat ik wou. Met gele knopen werd dat blauw precies nog mooier. Dus werden die erop genaaid.

Voor het volgende hemdje (dat met korte mouwen) ligt de stof al klaar. En ze werd al goedgekeurd door de toekomstige drager. Nu moet ik er alleen nog voor zorgen dat er effectief een hemdje uit geknipt en genaaid geraakt.

Stof Bambiblauw
Knopen Something naais

Over rijen, stapeltjes en het cijfer 3

Ik kan er niet aan doen, maar ik hou van symmetrie. Van orde. Van gelijke hoopjes en stapeltjes. Van op kleur zetten en leggen. Van op grootte zetten. En daar is niks mis mee, dat schept rust in mijn hoofd.

Ik krijg de kriebels wanneer hier teveel dingen liggen, wanneer 's avonds niet 'alles' opgeruimd is, vooral in de living dan. Daar wil ik dan graag rust na de drukte van de dag.

Pas op, ik ben wel flexibel en ik kan tegen drukte, maar toch...

Wacht, ik geef u een paar voorbeelden. In onze keukenkasten staan de glazen steeds per 3 gestapeld. De tassen met de oren langs dezelfde kant. Ik vind het heel tof als de wederhelft de afwasmachine leegmaakt, maar ik kan het mij niet laten om nadien (niet direct nadien he) te gaan piepen in de kasten of alles staat zoals mijn hoofd dat graag heeft. Staat het zo niet, dan zet ik het goed. Ik denk dat hij er zich ondertussen al bij neergelegd heeft.

Binnenkort eens nieuwe tassen kopen, dat ze wat meer hetzelfde zijn :)

Nog een voorbeeld, onze boeken en DVD's staan op kleur. We hebben ook een paar Blu-ray's maar die zijn kleiner, dus als ik ze op kleur zou zetten, staan daar ineens kleinere tussen. Aaargh... (for the record, ik heb geen autisme).

In onze berging zet ik liefst de blikken, potten en pakken eten met het etiket naar voor en op een mooi rijtje. Oudste vooraan, nieuwste achteraan (Fifo enzo). 

Of in de winkel, aan de kassa. De boekjes of DVD's recht zetten. Ik snap dan niet dat andere mensen dat niet zien, dat dat scheef staat. Soms denk ik wel 'allee, 't is goed. Het kan toch geen kwaad dat dat niet zo of zo staat'. Maar ik vrees dat ik er niet onderuit kan, het zit in mijn karakter. 

En jullie? Hebben jullie ook zo'n autistische trekjes? Kom, vertel het mij, zodat ik niet de enige ben.

Deze lente begint met een tuniek

Hoewel ik die kleedjes met een rimpelrok wel mooi vind en leuk om te maken, is het soms eens tijd voor iets anders. Wat afwisseling in de kleerkast. Wat afwisseling in naaiprojectjes. Verandering van spijs doet eten zeggen ze toch. Dat zal voor naaien dan ook wel zo zijn.

Dus maakte ik uit dat fantastische boek Zo Geknipt 2 de tuniek. De langere versie van de T-shirt zeg maar. Terwijl ik de tuniek aan het maken was, dacht ik toch een paar keer 'dat zit hier verdorie toch slim ineen!'.

Ik maakte de tuniek met een grappige muisjesstof (Mousey Mouse van Andora Fabrics). Ik weet niet meer waar ik hem vorig jaar kocht.

Rode knoopjes had ik niet en ik wou het graag afwerken, dus nam ik maar frisgroene knoopjes. Soms moet je roeien met de riemen die je hebt.

Een knalrode biais als striklint zorgt voor een beetje pit in het kleedje. Wie deze blog wat volgt en wie mij kent, weet dat ik niet voor die suikerzoete roze meisjesmode ben. Het mag soms een beetje stoerder zijn. Dat past ook bij Iris haar karakter. Daar zit ook pit in, met een grote P eigenlijk.

Zakdoekhoesjes die mij ergens aan doen denken

Ik had nog wat kleine leuke lapjes stof liggen. Te groot om weg te gooien, te groot om vlagjes mee te maken. Dus maakte ik er iets mee wat ik al lang van plan was, maar wat er eigenlijk nog nooit van gekomen is. Zakdoekhoesjes.
Heel lang geleden, aan het begin van mijn naai- en blogverhaal, maakte ik ze volgens de handleiding van Mme Zsazsa, maar die vond ik eigenlijk te omslachtig voor wat zo'n hoesje eigenlijk maar is.

Deze maakte ik volgens de handleiding van So Filles. Veel gemakkelijker. Vooral ook voor bandwerk. Want voor één zakdoekhoesje haal ik mijn machine niet boven. Ik had trouwens stof genoeg voor meer dan 1.

Ik hou van symmetrie. Dus toen ik de foto's aan het maken was, stoorde het mij dat ik niet overal evenveel van had. Want dan kon ik dat niet op mooi gelijk hoopjes leggen. Want er geraakten er maar 3 onder elkaar, dus... probleem! Hahaha... Maar ik liet het los, en het was eigenlijk zo erg nog niet.

Het deed mij wel denken aan zo'n Amerikaanse film waar alle pasgeboren baby's in bedjes in een grote kamer liggen.

Een gerecycleerde ridder

Een dikke week geleden vroeg ik aan Dennis waar hij zich graag in wou verkleden voor carnaval. Hij twijfelde tussen Spiderman en een ridder. Ik probeerde hem te overtuigen om geen Spiderman te kiezen. 'Dennis, een Spidermankostuum ga ik niet maken hoor. En daarbij, er gaan al zoveel kindjes in Spiderman verkleed zijn. Zal ik u een ridderkostuum maken?' En jep, het kind kon zijn moeder niet meer weigeren en de deal was rond. Een ridder zou het worden. Maar ik deed een kleine toegeving, zijn ridder kreeg accenten in de kleuren van Spiderman. Moeder content, kind content.

Dus ging ik op zoek naar een patroon. Pinterest werd doorzocht op kostuums voor kinderen en op ridders algemeen (dus uit films enzo). Maar nergens vond ik iets naar mijn zin en waar ik iets mee kon. Tot een paar dagen geleden. In mijn bloglijst kwam ik een blogpost tegen over iemand die het ridderpak uit Zo Geknipt 2 had gemaakt. Daar ging bij mij een lamp branden, want ik had dat boek gewoon in de kast staan. Ha! De oplossing lag hier gewoon voor het grijpen.

Dus begon ik eraan. En ik had al de perfecte grijze stof. Herinnert u zich Naaipiet nog? Die liet hier nog een stuk stof over van de stof van dat prinsessenkleed, handig he. Ik gebruikte de verkeerde kant van de gordijnen. Een beetje blinkend grijs, net zoals een harnas!

Voor het schild op het kostuum gebruikte ik restjes. Van een rood geruit tafelkleed en een overschotje donkerblauwe gabardine. Ik streek ze erop met Vliesofix. En dat was weer een restje van deze quillow. Langs alle kanten nog een zigzagsteek en dat zat perfect vast.

De 'ridderlijke' knoop zoals het zo leuk in het boek staat omschreven, kreeg ik ooit ook eens.
De donkerblauwe pluim knipte ik uit een fleece dekentje waar Dennis vroeger nog onder geslapen heeft.

Het enige wat ik kocht waren zilverkleurige kamsnaps. Precies of ze zijn speciaal voor de stof gemaakt, want het past perfect.

En omdat een ridder toch een schild nodig heeft, maakte ik dat ook. Ik had nog stevig karton (ik hou altijd stevig karton bij, dat komt altijd wel van pas) en kleefde er met dubbelzijdige plakband nog grijze stof rond. Op de voorkant weer een schild en op de achterkant een stuk riem dat ik in een schuif vond. Het schild maken duurde, denk ik, even lang als het ridderkostuum zelf. Maar het was het helemaal waard als ik zie hoe blij Dennis ermee is. (Moest er iemand geïnteresseerd zijn in een handleiding voor een schild, ik maakte foto's tijdens het maakproces)

Ik ben effenaf fier op dat ridderkostuum. Zo verkleedkleren maken, ik vind dat eigenlijk wel nog tof. Zeker als er nog wat geïmproviseerd moet worden, dat maakt een mens creatief.

Het zwaard kochten we 4 jaar geleden op Historia Mundi, echt het bezoeken waard!