Kastvulling voor de zoon

Het hoeft niet ingewikkeld en moeilijk te zijn om mooi te zijn. Ik denk dat jullie het daar wel met mij eens zijn. Vaak vind ik de eenvoudige kledingstukken, zonder veel tierlantijntjes de mooiste. 

Ik heb ook liever een lekkere, gewone chocoladetaart dan zo'n taart met kweetniehoeveel suikerfondant op in alle vormen en kleuren.

En omdat er een aantal T-shirts te kleine geworden waren, maakte ik er zelf wat. Twee om precies te zijn. Voor meer T-shirts moet ik nog stof bestellen. Want als je jarenlang dingen uit katoen maakte, ligt dat ook vooral in uw stoffenkast.

In plaats van de mouw- en heupboorden af te werken met boordstof werkte ik ze af met een tweelingnaad. First time for everything. En dat was niet eens moeilijk. En veel mooier afgewerkt vind ik. Niks dan goeds over die tweelingnaad.

De blauwe stof is van I got stripes en de zwarte van B* Inspired by Poppy. Toen ik ze kocht, ging mijn voorkeur naar de zwarte. Toen Dennis ze aanhad naar de blauwe. Het kan verkeren.

Een klein stapeltje, maar het kind heeft voorlopig genoeg T-shirts. (wedden dat ik binnenkort weer één maak hahaha...)

Over spaghetti, masseren, wandelende takken en ook iets met een steen.

Dat de zomervakantie een rollercoaster van emoties was, dat is zeker. Het was een vakantie met een lach en een traan. Maar laat ik met jullie vooral die lach-momentjes delen.

In willekeurige volgorde, een impressie van onze afgelopen twee maanden. Natuurlijk niet van alles, want van sommige dingen moet je gewoon genieten zonder altijd weer die camera of smartphone boven te halen.

Neerploffen in comfy zeteltje in een beachbar met vriendinnen. En iets drinken natuurlijk.

 Stoer doen met uw nonkel.

De vrijwilliger zijn die de leiding moet masseren op Chiro Bivak.

In slaap vallen (obviously) na een dag vol plezier.

Gefascineerd zijn door iemand die komt vertellen over insecten. En dan helpen opruimen en vegen en 2 wandelende takken cadeau krijgen.

Uzelf in een Aziatisch stadje wanen terwijl je gewoon in Pairi Daiza bent.

Uw verjaardag vieren met kaarsjes op spaghetti. Waarom niet hè.

Valt het op dat deze nog met mijn vorige gsm getrokken is. :D

Voor het eerst in uw 5-jarig leven naar de Knaptanden gaan kijken. En eerst vinden dat het best nog meevalt om daarna zo hard van een andere knaptand te verschieten.

Een paar dagen aan zee, met diezelfde vriendinnen als van de eerste foto.

Gekke bekken trekken in het zwembad als er nog niemand anders in uw kleedkamer is.

Beseffen wat een rijkdom op deze steen zit.

Zomer, u was weer geweldig!

Nazomer, wij zijn klaar voor u!

Omdat het nooit te laat is voor uw eerste Billies

Deze twee Billies lagen al zodanig lang (afgewerkt) in mijn naaikamer dat ik dacht dat ze al te klein zouden zijn. Maar het geluk lag aan mijn kant. Of toch een beetje. Want ze passen nipt. 

De zonnevitaminetjes hebben hun best gedaan. Ik nam hun maten nog eens deze week en er zijn toch een paar centimeters bijgekomen. 

Ik nam voor Iris maat 104 en voor Dennis maat 122. Ondertussen tekende ik de maat groter al, zodat ze van de volgende T-shirts langer kunnen genieten.

Behalve een Zonen09-patroon gebruikte ik ook Zonen09-stof.  

De stof voor Iris haar T-shirt kocht ik bij Piekewieke.

De Pas-op-er-valt-een-grote-bal-op-u-foto

Tilly trio

De titel dekt de hele blogpost, want Tilly's is wat je nu gaat zien. Geen waaw-hoe-heb-je-dat-gedaan-naaisels, maar iets kleins. Om de boel hier weer op gang te trekken. En zoiets eenvoudig, snel klaar had ik nodig om de vlam weer te doen branden. Mijn hoofd zit weer vol ideeën om te naaien.

Kleine clutches als cadeautje.

En zal ik eens eerlijk zijn? Tot voor kort dacht ik 'als ik dat of dat maak, zal de ontvanger er wel blij mee zijn? Is de stof wel iets dat hij of zij mooi vindt? Heeft hij of zij zoiets eigenlijk zoiets nodig?'.
Maar ik denk steeds vaker 'foert, als ik dat wil maken, maak ik dat toch gewoon zeker'. Voor anderen is dit misschien iets vanzelfsprekend maar voor mij een serieuze stap vooruit. Niet dat ik een people-pleaser ben maar ik dacht vaak wat anderen van mij zouden denken als ik iets deed. En nu, nu doe ik gewoon. Ha!

De stof (behalve de roze en lichtblauwe) zaten in een pakketje dat we vorig jaar op naaiweekend kregen. Kleine lapjes voor een klein projectje. De restjes ga ik als sleutelhanger verwerken.

Pin-update - wedding edition

Eerst even kaderen dat wij absoluut geen grootse trouwfeest wilden.
Stiekem werd alles geregeld, niemand had iets door. Mission accomplished!

Op een dinsdag gingen we naar het stadhuis onder het mom dat we naar het ontwerp voor een nieuwe poort moesten gaan kijken. We zetten onze kinderen af bij mijn moeder en reden weer naar huis om ons om te kleden. Ondertussen waren onze getuigen bij ons geraakt. We reden naar het stadhuis, trouwden, reden terug naar huis en kleedden ons weer om naar onze gewone kleren.
Zaterdag nadien hadden we iedereen uitgenodigd bij ons thuis om zogezegd onze 30ste verjaardag te vieren en bij aankomst vonden ze dit bord op onze oprit.

Achteraf hoorde ik dat zoiets typisch iets voor ons was, dus onze opzet was geslaagd.

Met mijn broer als getuige zotte selfies op de achterbank nemen.

Toen kon ik natuurlijk ook een paar pins afkruisen (ohja en 1 ding van dit lijstje).
Onder (of boven :) ) de foto's de link naar waar ik de mosterd vandaan haalde. Van sommige heb ik bewijsmateriaal. Bij andere moet je mij maar op mijn woord geloven.
De meeste foto's werden genomen met good old wegwerpcamera's en die foto's zijn nog niet ontwikkeld.

The braided rose. Helemaal niet moeilijk trouwens, ook niet om zelf te doen.

Asperges in pancetta (als deel van ons bbq-buffet).

Kaarsen van verschillende hoogte als tafeldecoratie. De bloemen komen uit de tuin en ben ik gaan wildplukken.

De inscriptie van onze ringen. We kozen ringen van palladium en lieten de tekst langs binnen graveren.

Bedankingscadeautjes voor hem en haar.

Een originele manier voor het dessertbuffet.

Bron

Het is misschien geen trouwfeest uit de boekskes, maar wij hebben ons verdorie toch geamuseerd en da's het belangrijkste.

Van Jill-jurk naar improvisatiejurk

Toen vroeg ik advies aan Iris. 

- 'Seg Iris, wat zal ik eens typen over uw confettikleedje?'

- 'Dat jij dat gemaakt hebt. En ook een hartje erbij. <3'

- 'En wat vind je er het leukste aan?'

- 'Alles vind ik er het leukste aan. '

Meer moet dat niet zijn voor een naaiende mama. Dat ze er alles leuk aan vinden. Ik weet dat er een tijd komt dat ze alles niet meer gaat leuk vinden en dat ze haar eigen ideeën zal hebben. Wat ook een leuke fase is (meestal denk ik). Maar nu geniet ik nog volop van het feit dat ik weinig fout kan doen voor Iris.

Dit kleedje was eigenlijk eerst een Jill-jurk uit La Maison Victor. Maar ook al had ik Iris nagemeten, het kleedje was te klein en lag een jaar in de kast. Omdat ik het zonde vond om die mooie stof gewoon weg te gooien. Dus haalde ik het onlangs uit elkaar en maakte er een nieuw kleedje van.

Bij gebrek aan voldoende stof voor een volledig voorpand uit 1 stuk maakte ik (uit een achterpand van die Jill-jurk) een strook met plooien. De rok is niet helemaal naar mijn zin, maar hij kan ermee door. 

Het kind heeft een kleedje. Nah! En dat kunnen meisjes van 4 bijna 5 niet genoeg hebben.

Nummer 23 van mijn lijstje

Die dodentocht, daar zijn hier toch al discussies over gevoerd hoor. Ik heb de wederhelft kunnen overtuigen om ook mee te stappen. Maar hij is helemaal anders dan mij. Vandaar de discussies.

Hij is er namelijk van overtuigd dat hij die 100 km met gemak uitstapt. Hij denkt zelfs dat hij eerst thuis nog kan komen slapen om nadien mij te komen opwachten aan de finish. Zo is hij ook zo zeker van zijn eigen kunnen dat hij het absoluut niet nodig vindt om eens te oefenen. Ik namelijk wel. Maar ik laat hem doen, we zullen wel zien wie het verste geraakt.

Ik oefen wel. Zo kan ik, als het niet lukt, het mijzelf niet kwalijk nemen dat ik niet geoefend heb. Ik ken mezelf. Dus ga ik stappen. Ik volg ongeveer een schema dat ik op de site van A.S. Adventure vond. Ik koos voor het 3-maandenschema.
Dus stippelde ik wandelroutes in de buurt uit via deze handige site. Dan kan ik makkelijk zien hoeveel km langer ik mijn route nog moet maken om aan mijn wekelijkse lange wandeling te geraken.
De routes tijdens de week deed ik nog niet. Het paste niet met de ploegen van de wederhelft.

Ik stapte al een paar keer met mijn wandelschoenen en 1 keer met mijn loopschoenen om te zien of ik daar ook verre afstanden mee kan stappen. En omdat stappen anders is dan lopen vind ik mijn wandelschoenen toch aangenamer voor een lange afstand. Al kwamen die loopschoenen wel van pas de laatste keer. Toen werd ik verrast door een hevig onweer met bijhorende neerslag. Helemaal alleen op de dijk (wat toch even eng was) liep ik de laatste 5 km van de 18 in interval. Telkens wanneer er veel bomen stonden, liep ik. Als zo'n boom neer gebliksemd wordt, wil ik toch liever niet in de buurt zijn. Verrassend genoeg (naar mijn conditie) ging dat nog redelijk vlot, zo op het einde van mijn tocht.

Ik moet wel toegeven dat er meer tijd inkruipt dan ik dacht. Twintig km doe je niet snel op een half uurtje he. Maar ik hou het beeld voor ogen dat ik over de finish stap strompel en dat het dat allemaal waard gaat geweest zijn.