30 Things before 30

Het is al een paar weken bezig, mijn laatste jaar als twintiger. En eerlijk gezegd, ik heb er geen problemen mee dat die 30 in zicht komt. Als mensen mij vragen hoe oud ik ben en nadien hoe oud mijn kinderen zijn, zie ik hen terugrekenen en lijkt het alsof ze denken 'amai, die is er wel vroeg aan begonnen'. Maar dat was onze keuze. En dan zijn we nog niet 'oud' als onze kinderen groter zijn. Alles heeft zijn voor- en nadelen.

Bron

Maar toch wil ik dat laatste jaar als twintiger in schoonheid afsluiten. Niet dat ik andere jaren niks bereik, maar dat is dan per toeval. Nu wil ik mezelf wat doelen opleggen. Sommige dingen zijn echte 'moetjes' zoals ze dat bij de kinderen op school zeggen, andere dingen zouden gewoon fijn zijn als die gehaald worden.

Oke, hier gaan we (in willekeurige volgorde).

1. Schaatsen

2. Dansen in de regen 

3. Een reisje naar Engeland met mijn zus

4. Minstens 15 boeken lezen

5. Alleen naar de cinema gaan

6. Iemand een taart in het gezicht gooien (mihihihi... be prepared)

7. 10 km lopen

8. Minstens 1 keer per week bloggen 

9. Gezondere tussendoortjes eten

10.Een obstacle run meedoen

Bron

11. Paintballen

12. 30 random acts of kindness (ik vind dat mooier klinken in het Engels)

13. Trouwen

14. Een modder- of verfgevecht houden

15. Een goed fototoestel kopen en ermee leren werken uiteraard

16. Onze foto's laten afdrukken (van meer dan 1 jaar - ahum -)

17. Een jas naaien

18. Onder de sterren slapen

19. Een muziekinstrument leren spelen

20. 10 verschillende kledingstukken voor mezelf maken

Bron

21. Meedoen aan een dropping (en liefst nog winnen ook)

22. Een trui voor mezelf breien

23. Meedoen aan de dodentocht

24. Eindelijk die tricotangst écht overwinnen.

25. Een nieuwe opleiding beginnen (dromen moet je zelf laten uitkomen)

26. Een bergwandeling maken

27. 30 Pins doen/maken

28. Een waterballonnengevecht

29. Mijn rijbewijs halen (het is nooit te laat he)

30. Een hond kopen

Bron

Ik ben eens benieuwd of alles zal lukken en dat zal vooral aan mezelf liggen. Ik heb er zin in!

Regelmatig post ik een update over wat ik al kon afvinken. Wie in de toekomst een overzichtje wil van alle blogposts hierover kan bovenaan op de pagina '30 before 30' klikken. 

Een koning, een mantel en een moderne kameel

Als een juf een briefje meegeeft dat uw kind verkleed mag zijn voor één of ander thema, dan is dat een eigenlijk goede stok achter de deur om de verkleedkoffer (thuis dus) wat aan te vullen.
Hier lagen al een hele tijd 2 gordijnen die ooit eens een prinsessenkleed en een prinsenkostuum moesten worden. Het prinsessenkleed dat naaipiet vorig jaar maakte, wordt stilaan te kort. En een prinses met water in haar kelder is ook niet je dat he.

Maar ik maakte geen van bovenstaande. Ik naaide een mantel voor Drie Koningen. De twee klassen van de tweede kleuterklas gingen Drie Koningen zingen aan huizen in de buurt en in het rusthuis in ons dorp. Dus had Iris een koningsmantel nodig.

Daarvoor gebruikte ik het capepatroon uit Zelfmaakideeën voor de verkleedkoffer van La Maison Victor. Ik verlengde het tot 75cm zodat het bijna op de grond zou komen. Dan kon Iris het aandoen als lange mantel, voor Dennis past het als halflange mantel en voor mij past het ook nog. Dus als ik in een koninklijke bui ben, kan ik ermee paraderen. Als ik zou willen.

Met moderne kameel ;)

De hele mantel is van gordijnen gemaakt. De buitenstof kreeg ik en de grijze binnenstof is overschot van de ridder en de prinses. Ik wou eerst paspel maken met de zilveren kant van de stof. Maar ik had niet genoeg meer. Dus knipte ik de zomen van de stukken 'zilveren' gordijn die er nog was, naaide die aan elkaar en gebruikte die als valse paspel. Om toch een beetje bling en royalty aan de mantel toe te voegen.

De buit van het zingen was (per kind) trouwens een chocolaatje en 2 snoepjes. Meer hebben die niet nodig he. Het gaat uiteindelijk om het verkleden en de uitstap.

Gingen jullie kinderen ook zingen? Of kregen jullie kleine en/of grote zangers aan de deur?

Een jasje voor Jotte

Er was eens een klein meisje. Ze lag nog lekker te soezen in mama's warme buik toen ze zich opeens iets bedacht: 'Als ik een beetje sneller die grote, moeilijke reis maak, kunnen mijn mama, papa en ik het nieuwe jaar samen vieren. Dat gaat leuk zijn! Ik heb er nu al zó lang naar uitgekeken.'

En dat gevoel was wederzijds. Mama en papa hadden al lang moeten wachten. Nadat ze een beetje hulp gekregen hadden van slimme dokters konden ze eindelijk hun oh zo grote kinderwens in vervulling laten gaan.

Lieve Jotte werd geboren en liet mama en papa (waarschijnlijk) huilen van blijdschap, deed hen glunderen van trots en lachen omdat het zwaarste voorbij was (dachten ze...).

Slim is ze wel, zo net voor nieuwjaar geboren worden. Oma's en opa's, tantes en nonkels, meters en peters rennen nog snel naar de winkel om een mooi cadeautje te kopen. Want nu hoort ze er echt bij.
En haar peter is mijn wederhelft. Jeugdvriend van de papa en stiekem trots op zijn eerste petekind.
Hij rende niet naar de winkel, nee. Hij vroeg aan mij 'Gij wou iets maken zeker?'. Uiteraard.

Dus waste ik snel een onlangs gekochte stof. Gekocht bij Something naais trouwens, die uitverkoop doet in haar stoffen.
Een stof die mij perfect leek voor lieve kleine meisjes. Alhoewel, klein is ze niet echt met haar 53.3cm. Maar fijn wel. Dus een kleine print zou wel mooi zijn voor haar.
En omdat haar mama, net zoals ik, niet zo voor al dat roos is, zou ik zeker scoren bij Jotte en mama.

Ik tekende, knipte en naaide het babyjasje uit Zo Geknipt 1. Voor de eerste keer, want in onze dichte familie of vriendenkring was nog niet eerder een babytje geboren.
Als voering gebruikte ik winky fleece. Tijdens onze Gestikte Wijvendag had Laura die mee en jongens toch, da's een zachte stof. Ik had er daarna direct wat van besteld bij Onlinestoffen.

Aan de gezichten van mama en papa was te zien dat het mooi was. Dus missie geslaagd.

Een heleboel heen en een heleboel terug, zo gaat dat soms

Kerstmarkten... je kan tegenwoordig geen dorp of stad inrijden of er is er wel één. Lichtjes, gezelligheid, ik vind dat plezant.
Voor de kerstmarkt bij ons op school werd ik door een lieve collega gevraagd om een kraampje te vullen. Aarzelend zei ik toe. Ik had er geen idee van hoe veel of hoe weinig tijd erin zou kruipen en of zoiets wel zou aanslaan.

Ik had nog wat dingen liggen (zakdoekhoesjes enzo) maar ik wou dat toch goed doen. De mensen moeten toch een beetje keuze hebben, nietwaar?

Een aantal dingen die ik maakte, naaide ik voor de eerste keer. Omdat ik nog niet veel cadeautjes voor baby's maakte, had ik dus nog nooit bavetjes of zeversjaaltjes gemaakt. Voor alles een eerste keer, dus bij deze is dat ook weer afgevinkt. Al ga ik ze volgende keer wel doorstikken. Nu staken ze helemaal in elkaar en zou dat niet meer proper geweest zijn door de kampsnaps en de lintjes (ik had eigenlijk ook geen zin meer, de avond voor de kerstmarkt ssshhht).

Ik maakte ook twee dekentjes (die helaas niet verkocht raakten).

Een stapel zakdoekdooshoezen vonden ook hun weg naar het kraampje. Ondanks dat ik veel complimenten kreeg, kochten de mensen niet zo veel. Maar ik had dat verwacht. En als ge niet teveel verwacht, kan je niet te hard teleurgesteld worden.

Wat wel goed verkocht, waren ritstasjes. Wie kan dat nu niet gebruiken he.

Ik had nog een stuk David de kabouterstof liggen waar ik een kussen van maakte. Maar die mocht ook weer mee naar huis. Hij zal wel nog een thuis vinden.

Ik vond het wel tof om te doen. Voor één keer. Ik kreeg die avond nog een paar aanbiedingen, maar ik heb vriendelijk geweigerd. Er kruipt toch meer tijd in dan ik had verwacht.

Een kleedje en een inzicht

Ik had eigenlijk een heel ander begin in mijn hoofd voor deze blogpost. (Iets over een gestikte wijvendag waar ik beter dingen naai die ik gewoon ben zodat ik mij niet teveel moet proberen concentreren in het gekakel en gelach). Maar door iets wat Iris gisteren zei, begin ik daarmee.

Terwijl ik foto's voor deze blogpost nam, vroeg ik haar of ze 'eindelijk eens normaal kon staan?'.
Ze antwoordde: 'Maar voor mij is het zó normaal, mama'.
En eigenlijk heeft ze wel gelijk. De manier waarop ik haar op de foto wil krijgen, is voor haar  onnatuurlijk. Denk ik toch.
Stilstaan, niet bewegen ('Want dan hebben we spokenfoto's, hè Iris'), niet praten zijn dingen die niet in haar woordenboek staan. Hoe anderen foto's kunnen maken die precies recht uit één of ander modemagazine komen, ik weet het niet hoor. En dat al die kinderen rustig zijn van karakter, dat geloof ik niet. Dus bij deze is dit de blog met de spontane foto's. Ha!

Zoals daar zijn: de olifant en de pinguïn.

Om terug te keren naar mijn eerste idee... Op de gestikte wijvendag een paar weken geleden was ik helemaal niet voorbereid zoals ik zou willen en zoals ik normaal ben. Ik had thuis wat stof uit de kast getrokken en wat patroontjes meegepakt, maar eigenlijk zonder deftig plan. Ik zie het daar wel, dacht ik.

Ik knipte daar een Tinny-kleedje maar ik had geen paspel mee (ik zei toch al dat ik onvoorbereid vertrok) dus daar kon ik niet mee verder. Dat zou ik nadien thuis wel afwerken. Niet dat ik er ondertussen al aan verder deed, maar dat loopt niet weg zoiets.

Voor een eenvoudig kleedje met een rimpelrok had ik wel alles mee. Er is ook niet zo heel erg veel nodig bij zo'n kleedje. Stof en een rits, that's it. Op de zoom na knipte en naaide ik het kleedje die dag. De zoom werkte ik thuis, na een pasbeurt, verder af. Voor de voering koos ik oranje. Dat geeft toch iets extra aan zo'n eenvoudig kleedje. De onderrok werkte ik af met een sierstiksel. Al had dat in een opvallende kleur gemogen, maar zoiets torn ik niet meer los.

Help wanted - naaikamersgewijs

Ik maakte met mijzelf een deal. Tegen eind november wil ik mijn (naai)kamertje klaar hebben. Niet dat alle andere kamers al in orde zijn, maar ik ken dat... dat wordt dan weer uitgesteld naar één van de laatste dingen. Wat niet handig zou zijn.

Dit zou ideaal zijn, niet?

Iedereen die verbouwd, kent dat wel. Je gebruikt tijdelijk een kamer/plek voor iets anders omdat er eerst nog iets anders in orde moet gebracht worden. Maar voordat dat kan gebeuren, moeten er hier of daar nog dingen afgewerkt worden. De meest onlogisch uitziende volgordes kom je tegen tijdens het verbouwen. Soms frustrerend, maar je wordt er wel inventief door.

Dat mijn naaikamer in orde is, zou betekenen dat al mijn naaigerief naar daar kan. De helft van de blauwe geschilderde kast kan verhuizen naar boven. Die kast zijn we toch trouwens beu en eigenlijk is ze zo handig niet. Maar voorlopig moet ze nog even dienst doen.
En nadien begint het geschuif met andere kasten. Och... ik zal blij zijn als al die tijdelijke oplossingen gepasseerd zijn.

De deur moet dus ook nog verder geschilderd worden.

Die gyproplaat moet er nog uit, maar dat kon ik niet alleen. Ik heb geen pudding in mijn armen, maar zo sterk ben ik niet.

Maar ik had uw hulp nodig voor mijn naaikamer. Daar kwam ik voor.
Ik verzamelde op mijn Pinterestbord al wat ideeën, rekening houdend met de kleine afmetingen van mijn kamertje. Waar ik hélemaal niet over ga klagen. Ik ben heel blij met mijn eigen plekje.

Het lijkt alsof er oplossingen zijn die ik niet zie. Misschien omdat ik er zo dicht op zit. Laat in uw reactie dus maar dingen na waarvan jullie denken dat ze handig zijn. Of links naar leuke pinterestborden, blogposts...
Of wat ik best niet doet, uit ondervinding enzo.

Er zijn wel een paar dingen die belangrijk zijn om rekening mee te houden (voor u of voor mij):
- niet aan elke muur kunnen kasten of rekken gehangen worden omdat het gyproc-muren zijn
- in dit kamertje maak ik meestal de foto's voor deze blogpost, door al het wit in de kamer wordt het licht mooi weerspiegeld. 's Avonds heb ik daar het mooiste licht. Dus een stuk muur waar niks staat om foto's te maken zou handig zijn. (de foto's hier boven bewerkte ik niet en zijn op een donker moment getrokken)
- ik had graag kunnen naaien met zicht naar buiten. Of toch niet direct naar een muur. Om soms gewoon ook eens beetje te kunnen dagdromen.
- de afmetingen zijn 215 op 285cm. Niet groot, maar ik ga er wel iets in kwijt kunnen.

En terwijl jullie aan het denken gaan, ga ik wat decoratie beginnen zoeken. Het moet daar toch ook gezellig worden he.

Mijn eerste Louisa dress

Meestal loop ik achter de feiten, bij wijze van spreken dan. Dan heeft heel naaiend blogland (en andere naaiende mensen) een bepaald patroon al tig keer gemaakt, maar ik nog niet. Ik weet wel welke nieuwe patroontjes er verschijnen maar ze kopen en maken volgt een hele tijd daarna.

Het patroon van de Louisa dress werd in 2013 gelanceerd en kijk, twee jaar later maak ik het pas. Hoe dat komt, weet ik niet. Maar dat maakt niet veel uit, nietwaar.

Nu maakte ik het patroon. In stof die bijna alle kleuren van de herfst heeft. Ik kocht ze bij Something Naais. Voor de voering gebruikte ik een oud bruin laken. 

Ik moest een paar keer mijn tornmesje bovenhalen, maar dat lag helemaal aan mij.

Het werd een Louisa zonder mouwen. Ik weet nog dat ik vroeger 2 keer lange mouwen over elkaar moest aandoen en ik vond dat verschrikkelijk. Daarom zonder mouwen. 

Ohja en ik had eigenlijk ook te weinig stof daarvoor. Dus moest het wel zonder mouwen.

De knopen kreeg ik eens en ze passen perfect bij de paspel. Ze stonden er de eerste keer niet goed op, niet op dezelfde hoogte. Maar dat merkte ik pas als het kleedje klaar was. Dus 1 knoop eraf en opnieuw eraan naaien. Niet zo handig bij een volledig gevoerd kleedje.

De eerste fotoshoot deden we binnen, maar het was nog iets te vroeg op de dag en Iris had er niet veel zin in. Daarna scheen de zon en gingen we naar buiten. Naar de afgemaaide maïsvelden achter ons huis. Ze verzamelde overgebleven maïs om aan onze kippen te geven. Een ideaal moment om wat foto's te nemen.