Een Legoleeskussen

We begonnen er ergens in februari aan, Dennis en ik. Hij zag mij verjaardagskussens maken en wou ook een exemplaar.
Hij bedacht wat voor dingen hij allemaal op zijn kussen wou. Met stip vooraan stond een vak voor strips.
En toen ik vakjes (voor bijvoorbeeld Legomannetjes) voorstelde, begonnen zijn ogen pas echt te blinken.

Dus namen we een kussen en begonnen te meten, te tekenen en te rekenen. Dennis vooral, want hij wou het graag zelf doen. Hij knipte daarna ook zelf de stukken stof. Ik denk dat hij het werk vooraf onderschatte, want...

Want dan was hij het beu. Haha... Dus deed ik een beetje verder. Maar toen ik aan het echte naaien begon, stond hij ineens weer naast mij. Dat wou hij eigenlijk gewoon doen. Gewoon naaien. Het saaie stuk ervoor niet. En ik kan hem niet kwalijk nemen. Het is ook mijn favoriete deel, dat naaien he.

We geraakten al een eind verder en toen vergaten we het hele project. Tot ik deze week aan het opruimen was en ik het half afgewerkte kussen tegenkwam.
Dus moeder kroop achter haar naaimachine en werkte het snel af. Met een blije zoon als gevolg. Weer gescoord! Ha!

Die keer dat een pyjama op een zuurstok leek

Kinderen zijn de beste spiegels. Toch als het op gedrag aankomt. Voor uw uiterlijk neem je best een gewone spiegel.
Spiegels dus... Bij het maken van deze foto's stelde Dennis voor om te doen alsof hij sliep. Oke, voor mij allemaal goed. En toen deed hij dit (en nee, het is geen clickbait, ha!). Blijkbaar zien wij er ook zo uit als hij 's nachts/ 's morgens bij ons komt.

Oke, oke, ik weet ook wel dat ik er niet als Doornroosje uitzie als ik slaap maar als uw kinderen u zo nadoen, dan kan ik mij ook niet meer inhouden van 't lachen.

De foto's van hoe Dennis ons al slapend nadoet, heb ik maar weggelaten. Daar heeft niemand behoefte aan volgens mij.

Niet de scherpste foto, maar ik wou deze er zeker bij. De blijdschap spat eraf!

Ik maakte voor Dennis een pyjama, een Wolf. Het kind kon nog net in veel pyjama's van vorig jaar maar er was zeker nog plaats in zijn kast voor nieuw gerief.

De stof kreeg ik een hele tijd geleden en lijkt van ver roos. Maar als je dichterbij kijkt, is het eigenlijk rood-wit gestreept. Roos van ver en ver van roos, of hoe gaat dat spreekwoord. Hahaha...

Volgende keer maakt ik de trui wat langer. Tijdens het maken dacht ik dat die maat goed ging zijn, maar dat kind is blijkbaar al groter dan ik denk.

Dat ik vind dat die pyjama op een zuurstok of kerststok lijkt, zeggen we niet tegen Dennis he. Het is een stoere pyjama! ;)

Mitch met bliksems

Ik weet niet meer waar ik ze kocht, maar ze lang hier dus nog altijd. Die grote zachte lap sweaterstof. Het eerste plan was om een Billie te maken, maar toen kocht ik nog eens een La Maison Victor en zag ik de Mitch-sweater staan.

Ik combineerde met zwarte boordstof. De meest voor de hand liggende keuze, ik weet het. Maar waarom het uzelf moeilijk maken als het makkelijk ook gaat.

Toen hij af was, vond ik dat er nog iets miste. Niet dat ik het een saaie trui vond maar er ontbrak nog iets aan. Dus probeerde ik eerst op een restje of het wel ergens op zou lijken.

Ik zigzagde bij een aantal bliksemschichten de omtrek met geel waardoor de trui toch iets extra's kreeg. Natuurlijk kwam dat idee pas bij mij op toen de trui in elkaar zat. Typisch...

Een stoere trui langs de buitenkant, maar streelzacht langs de binnenkant.

Pin #9 - Schortjes

Ik pinde een hele tijd geleden de schorten van Straightgrain. Daarna zag ik ze bij Eva eens passeren als verjaardagcadeau. Maar aangezien er geen jarige in de buurt was die we hiermee konden plezieren, naaide ik er twee voor de kinderen.
Twee, om ruzie te vermijden en omdat ze toch een verschillende maat hebben.

Voor Iris voegde ik onderaan 10cm bij en voor Dennis 15cm. Voor de rest deed ik niks speciaals met het patroon. Als iets op zich al goed is, waarom er dan iets aan veranderen.

De stof is van in de categorie 'use what you have'. En nu had ik per toeval toch nog een keukenstofje liggen zeker. Die kon perfect voor Iris haar schort.

Voor Dennis kocht ik vorig jaar een coupon met robots bij Something naais. Bij hem heb ik toch nog even gecheckt of hij zo'n stof nog cool genoeg vond voor een schort. Want op zijn leeftijd begint dat toch wat te keren, wat hij wel nog of niet meer tof vindt.

Nu mijzelf nog van een schort voorzien en ik kan ook koken... Zonder morsen... Op mijn kleren.

Twinning met Zonen09

Ik had nog zo gezegd: twinning, daar doe ik niet aan mee.En toch deed ik het. Anders zou ik er niet over beginnen he.
Ik moet eerlijk toegeven, ik ben precies nóg wat trotser om ze zo te zien dan wanneer ze allebei iets zelfgemaakt aanhebben uit verschillende stoffen.

Ik had eerst een Theo gemaakt, maat 128 in die mooie stickly rockers van Zonen09.
De vorige maat werd te kort om mooi te zijn. En ik had nog stof over. Eerst wou ik voor Dennis nog een kussen maken omdat hij toen helemaal into wandelende takken was. Maar dat ging voorbij. Hij is nog altijd geïnteresseerd in insecten enzo maar de fase van 'het er een hele dag over te hebben' is passé.

Geen kussen dus. Een kleedje zou ik er nog net uit krijgen. Maar niet met een voorpand uit 1 stuk. En toen viel mijn oog op dat Tinnypatroon waar een versie met colorblocking instaat. Perfect! Dan kon ik dat restje stof volledig opgebruiken.
Ik deed wel niet écht aan colorblocking omdat ik de stof wou opgebruiken maar naaide paspel tussen de verschillende delen. Zwarte, zoals de knopen van de Theo.
Onderaan gebruikte ik zwarte biais die ik langs de binnenkant vastnaaide. Om toch niet teveel te verliezen in lengte.

Bij deze ook de eerste kledingstukken van de herfst- en winterkleren. Hahaha, alsof ik van plan ben een collectie uit te brengen. Nee hoor, absoluut niet. Maar nieuwe seizoenen, nieuwe kledingmaten en dus ook nieuwe kleren naaien.
Zij vinden het niet erg. En ik ook niet!

Kastvulling voor de zoon

Het hoeft niet ingewikkeld en moeilijk te zijn om mooi te zijn. Ik denk dat jullie het daar wel met mij eens zijn. Vaak vind ik de eenvoudige kledingstukken, zonder veel tierlantijntjes de mooiste. 

Ik heb ook liever een lekkere, gewone chocoladetaart dan zo'n taart met kweetniehoeveel suikerfondant op in alle vormen en kleuren.

En omdat er een aantal T-shirts te kleine geworden waren, maakte ik er zelf wat. Twee om precies te zijn. Voor meer T-shirts moet ik nog stof bestellen. Want als je jarenlang dingen uit katoen maakte, ligt dat ook vooral in uw stoffenkast.

In plaats van de mouw- en heupboorden af te werken met boordstof werkte ik ze af met een tweelingnaad. First time for everything. En dat was niet eens moeilijk. En veel mooier afgewerkt vind ik. Niks dan goeds over die tweelingnaad.

De blauwe stof is van I got stripes en de zwarte van B* Inspired by Poppy. Toen ik ze kocht, ging mijn voorkeur naar de zwarte. Toen Dennis ze aanhad naar de blauwe. Het kan verkeren.

Een klein stapeltje, maar het kind heeft voorlopig genoeg T-shirts. (wedden dat ik binnenkort weer één maak hahaha...)

Omdat het nooit te laat is voor uw eerste Billies

Deze twee Billies lagen al zodanig lang (afgewerkt) in mijn naaikamer dat ik dacht dat ze al te klein zouden zijn. Maar het geluk lag aan mijn kant. Of toch een beetje. Want ze passen nipt. 

De zonnevitaminetjes hebben hun best gedaan. Ik nam hun maten nog eens deze week en er zijn toch een paar centimeters bijgekomen. 

Ik nam voor Iris maat 104 en voor Dennis maat 122. Ondertussen tekende ik de maat groter al, zodat ze van de volgende T-shirts langer kunnen genieten.

Behalve een Zonen09-patroon gebruikte ik ook Zonen09-stof.  

De stof voor Iris haar T-shirt kocht ik bij Piekewieke.

De Pas-op-er-valt-een-grote-bal-op-u-foto

Een hemd en een folieke

Af en toe kruipen de kinderen op mijn schoot en vragen ze om naar foto's van zichzelf te mogen kijken (de kleine narcistjes...). Meestal eindigen we dan op mijn blog waar we steeds verder in het verleden duiken. Op zo'n moment word ik er mij van bewust dat het veel te lang geleden is dat ik nog eens iets voor Dennis naaide. Terwijl ik eigenlijk wel veel jongenspatronen heb liggen.

Zie je het zakje? ;)

Dus op naaiweekend haalde ik mijn favoriete jongenspatroon nog eens boven. Het Theo-hemd van Zonen09. Voor de zekerheid tekende ik thuis de volgende maat want ik vond bij de laatste pasbeurt dat die andere hemdjes wel nipt begonnen te worden.
De stof knipte ik op weekend. In onze Pop-up shop van Pieke Wieke, waar we een grote knip- en tekentafel hadden gezet.

Ik hield het eenvoudig. Zonder hoekjes en met korte mouwen.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik de stof bij Pieke Wieke met het plan een rok voor mezelf te maken. Waar zat ik toen met mijn gedachten. Als hemd is dat toch veel beter zeker. Zeg nu zelf.

Een folieke om af te sluiten. Want wij doen hier graag eens zot.

70 Mensen en heel veel afval

Een paar weken geleden gingen we nog eens wandelen met z'n allen. We trokken richting 't Broek (oftewel Vlassenbroek). Op voorhand hadden we niet echt een route gepland, de kinderen mochten onderweg kiezen welk paadje we insloegen. Waardoor we op plekjes kwamen die we anders niet zouden tegenkomen.

Maar spijtig genoeg kwamen we veel minder leuke dingen tegen. Afval slingerde rond tussen de bomen en planten. Van een koekpapiertje tot blikjes en zakjes/zakken met huisvuil. Helaas, hoe verder onze wandeling vorderde, hoe groter het afval werd dat we tegenkwamen.
Op het einde zagen we zelfs kapotte flipperkasten liggen. Om het kort uit te drukken, ik was boos. Teleurgesteld... Dennis en Iris ook. Zij konden het niet geloven dat mensen afval niet gewoon in de vuilbak doen of naar het containerpark brengen.

Als bij toeval kreeg ik de week nadien een mail van de Chiro dat zij een grote zwerfvuilactie op poten hadden gezet. Gisteren staken we samen met mensen van Natuurpunt 's Heerenbosch de handen uit de mouwen. We waren ongeveer met 70 kinderen en volwassenen en trokken voor 2u de natuur in met vuilniszakken, handschoenen en grijpertjes. Ook het grove geschut werd ingeschakeld. Er reden een aantal aanhangwagens rond naar grote sluikstortpunten (die jammer genoeg vol terugkwamen).

Vele handen maken licht werk en we verzamelden veel te veel afval. Je kan het zo gek niet bedenken of mensen dumpen het aan de kant. Ik plan bij deze ook eens een kleinschalige zwerfvuilactie in onze straat. Dennis gaat daar zeker voor te vinden zijn.

Hopelijk blijft het nog lang netjes zodat de kinderen kunnen genieten en spelen. Dennis en ik gingen alleszins met een goed gevoel naar huis.
En bij deze weer eentje voor mijn 30 goede daden.