Van Jill-jurk naar improvisatiejurk

Toen vroeg ik advies aan Iris. 

- 'Seg Iris, wat zal ik eens typen over uw confettikleedje?'

- 'Dat jij dat gemaakt hebt. En ook een hartje erbij. <3'

- 'En wat vind je er het leukste aan?'

- 'Alles vind ik er het leukste aan. '

Meer moet dat niet zijn voor een naaiende mama. Dat ze er alles leuk aan vinden. Ik weet dat er een tijd komt dat ze alles niet meer gaat leuk vinden en dat ze haar eigen ideeën zal hebben. Wat ook een leuke fase is (meestal denk ik). Maar nu geniet ik nog volop van het feit dat ik weinig fout kan doen voor Iris.

Dit kleedje was eigenlijk eerst een Jill-jurk uit La Maison Victor. Maar ook al had ik Iris nagemeten, het kleedje was te klein en lag een jaar in de kast. Omdat ik het zonde vond om die mooie stof gewoon weg te gooien. Dus haalde ik het onlangs uit elkaar en maakte er een nieuw kleedje van.

Bij gebrek aan voldoende stof voor een volledig voorpand uit 1 stuk maakte ik (uit een achterpand van die Jill-jurk) een strook met plooien. De rok is niet helemaal naar mijn zin, maar hij kan ermee door. 

Het kind heeft een kleedje. Nah! En dat kunnen meisjes van 4 bijna 5 niet genoeg hebben.

Nummer 23 van mijn lijstje

Die dodentocht, daar zijn hier toch al discussies over gevoerd hoor. Ik heb de wederhelft kunnen overtuigen om ook mee te stappen. Maar hij is helemaal anders dan mij. Vandaar de discussies.

Hij is er namelijk van overtuigd dat hij die 100 km met gemak uitstapt. Hij denkt zelfs dat hij eerst thuis nog kan komen slapen om nadien mij te komen opwachten aan de finish. Zo is hij ook zo zeker van zijn eigen kunnen dat hij het absoluut niet nodig vindt om eens te oefenen. Ik namelijk wel. Maar ik laat hem doen, we zullen wel zien wie het verste geraakt.

Ik oefen wel. Zo kan ik, als het niet lukt, het mijzelf niet kwalijk nemen dat ik niet geoefend heb. Ik ken mezelf. Dus ga ik stappen. Ik volg ongeveer een schema dat ik op de site van A.S. Adventure vond. Ik koos voor het 3-maandenschema.
Dus stippelde ik wandelroutes in de buurt uit via deze handige site. Dan kan ik makkelijk zien hoeveel km langer ik mijn route nog moet maken om aan mijn wekelijkse lange wandeling te geraken.
De routes tijdens de week deed ik nog niet. Het paste niet met de ploegen van de wederhelft.

Ik stapte al een paar keer met mijn wandelschoenen en 1 keer met mijn loopschoenen om te zien of ik daar ook verre afstanden mee kan stappen. En omdat stappen anders is dan lopen vind ik mijn wandelschoenen toch aangenamer voor een lange afstand. Al kwamen die loopschoenen wel van pas de laatste keer. Toen werd ik verrast door een hevig onweer met bijhorende neerslag. Helemaal alleen op de dijk (wat toch even eng was) liep ik de laatste 5 km van de 18 in interval. Telkens wanneer er veel bomen stonden, liep ik. Als zo'n boom neer gebliksemd wordt, wil ik toch liever niet in de buurt zijn. Verrassend genoeg (naar mijn conditie) ging dat nog redelijk vlot, zo op het einde van mijn tocht.

Ik moet wel toegeven dat er meer tijd inkruipt dan ik dacht. Twintig km doe je niet snel op een half uurtje he. Maar ik hou het beeld voor ogen dat ik over de finish stap strompel en dat het dat allemaal waard gaat geweest zijn.

Een jeans-Jacob met kant

In de kleinste maat van de Jacobbroek pastte Iris vorig jaar nog. Ik vond het echt spijtig toen ze er te groot voor was, de Jacob (en het bloesje). En omdat ik zo'n korte Jacob mooi vind rond zo'n mini poepke, maakte ik er nog één.

Helemaal for free! En zoals je weet, ik hou wel van zo'n gratis naaisels.
De Wederhelft had een paar versleten jeansbroeken. Versleten aan het kruis. Dus de broekspijpen waren nog helemaal intact. Die kon ik hergebruiken. Al verschoot ik er wel van hoeveel van zo'n grotemensenjeans ik nodig had voor dit shortje voor Iris.

Ik had niet het juiste blauwe garen dus gebruikte ik wit (obviously) en probeerde ik een siersteek van mijn machine. Niet overal perfect, maar dat hoeft niet deze keer.

Het kanten boordje kreeg ik ooit eens en de mooie knoop vond ik in mijn tweedehand.be-vondst.

Ik had wel ongeveer een idee in mijn hoofd van hoe het shortje er zou uitzien. De kanten boord onderaan zat eerst niet in mijn hoofd maar toen ik het boordje erop speldde, vond ik het er toch beter uitzien. Deze keer geen trail and error. Maar scoren op de schattigheidsschaal!

Dit shortje is trouwens nog één van mijn favorieten die ik maakte op naaiweekend.
Mijn andere favoriet is dit blauwe pareltje.

Wie van de drie?

Soms krijgen kleedjes hier een eigen naam. Niks makkelijker dan spreken over bijvoorbeeld een circuskleedje of dat botjeskleedje.
In die categorie heeft Iris nu 3 nieuwe keuzes. Een Schaduwkleedje, een Vogeltjeskleed en een Lijntjeskleed. Voor alle drie startte ik met het bovenstuk uit SVDHZ.

Het Lijntjeskleed kreeg een rok met geïmproviseerde plooien. Ik plooide naar de lijnen op de stof om toch maar geen rimpelrok te hebben zoals bij de andere twee. Er moet toch een klein beetje verschil op zitten he.
De stof kocht ik over van Laura.

Na Dennis wou Iris ook zo'n gif-je, uiteraard.

Voor de stof van het Vogeltjeskleed had ik eerst een ander plan, ik wou ze gebruiken als voering voor een jas. Dat kwam er maar niet van dus naaide ik er dit kleed mee. Ik wou op naaiweekend dingen maken waarvoor ik al stof had liggen. Anders blijft die stof liggen en vind je dat na een tijdje niet meer mooi en ja... herkenbaar zeker?
Ik kocht de stof vorig jaar bij VanMarieke. (toch handig, die 'stoef'foto's op instagram, zo weet ik tenminste bij welke webshop ik welke stof kocht)

Als laatste van de drie, het Schaduwkleedje. Dat klinkt wel mysterieus, niet?

Die stof kocht ik bij Debora. Ik maakte er al eens een toiletzak uit maar ik had nog ruim genoeg voor een kleedje. Weer eenvoudig met een rimpelrok. Dat scoort nog altijd het meeste. Never change a winning team.

Wat ik daar nu het mooiste van vind, kan ik niet zeggen. Ik vind ze alledrie even mooi, elke heeft wel iets. 

Wat uw favoriet is, wil ik wel graag weten. Kom, vertel het mij eens. 

Eens zien welk kleedje wint.

Een hemd en een folieke

Af en toe kruipen de kinderen op mijn schoot en vragen ze om naar foto's van zichzelf te mogen kijken (de kleine narcistjes...). Meestal eindigen we dan op mijn blog waar we steeds verder in het verleden duiken. Op zo'n moment word ik er mij van bewust dat het veel te lang geleden is dat ik nog eens iets voor Dennis naaide. Terwijl ik eigenlijk wel veel jongenspatronen heb liggen.

Zie je het zakje? ;)

Dus op naaiweekend haalde ik mijn favoriete jongenspatroon nog eens boven. Het Theo-hemd van Zonen09. Voor de zekerheid tekende ik thuis de volgende maat want ik vond bij de laatste pasbeurt dat die andere hemdjes wel nipt begonnen te worden.
De stof knipte ik op weekend. In onze Pop-up shop van Pieke Wieke, waar we een grote knip- en tekentafel hadden gezet.

Ik hield het eenvoudig. Zonder hoekjes en met korte mouwen.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik de stof bij Pieke Wieke met het plan een rok voor mezelf te maken. Waar zat ik toen met mijn gedachten. Als hemd is dat toch veel beter zeker. Zeg nu zelf.

Een folieke om af te sluiten. Want wij doen hier graag eens zot.

Grace, Billie en babyleggings

Als ik zo goed had kunnen naaien toen Iris pas geboren was, ik had haar zeker een paar Grace-jurkjes gemaakt. Qua schattigheid scoort dat kleedje op zich al hoog en dan zit er nog geen lief meisje in.

Dus printte ik dat patroontje af voor Jotte, de wederhelft zijn petekind. 

Haar ouders hadden ons op het hart gedrukt dat we écht geen cadeautje meer moesten kopen voor de babyborrel. Maar wij kunnen het ons toch niet laten om met lege handen toe te komen. Da's niet beleefd.

En daarbij, wij hebben niks gekocht. Ze hadden niets gezegd over niet maken he. 

Twee kleedjes dus. Had ik nog meer tijd gehad, ik had er haar nog wat gemaakt. 

Eentje uit dezelfde stof als het jasje dat ik al maakte voor Jotte. Een ander uit oranje Kitchen Garden van Soft Cactus.

En ik naaide er ook twee pyjamaatjes bij. Ik combineerde de grootste maat van de babylegging die Griet hier uitlegt met de kleinste maat van de Billie van Zonen09. En zo had ik twee pyjama's in maat 80. 

(hierbij ook mijn eerste (geblogde) tricotnaaisels van dit jaar, kwestie van die tricotangst te overwinnen he)

Ik gebruikte blauw-gebloemde tricot die ik vorig jaar in een goodiebag vond, de andere kocht ik bij Piekewieke. 

Ik ben het meeste fan van die met de diertjes. En jullie?

Eén van mijn favoriete naaisels van ons naaiweekend

Mijn favoriete kleedje van de 5 die ik op naaiweekend maakte, is toch wel dit. Die blauwe kleur... het model (kleedje en kind)... ik ben er helemaal verliefd op. Ik denk dat ik er nog ga maken.

Voor dit eenvoudige maar mooie kleedje vertrok ik van een jeanskleedje dat ik bij Next kocht. Iris had vorige zomer ook iets in dit model en ik vond dat het haar zo schattig stond dat ik het wou namaken. Zo moeilijk kon dat niet zijn (en dat was het ook niet).

Het originele kleedje heeft mouwen en die had ik ook al klaar geknipt voor we op weekend vertrokken. Ik gebruikte trouwens als basis de Tinny van An omdat daar ook gewone mouwen bij zitten. En toch liet ik ze weg... Ik vond het al schattig zonder de mouwen.
Het lijfje verkorte ik naar dezelfde hoogte als het origineel. En in plaats van knopen achteraan zette ik er een rits in.

De mooie blauwe stof kreeg ik eens van een vriendin wiens tante haar stoffenvoorraad wegdeed. En het was net genoeg voor dit kleedje. Wat voor soort stof het is weet ik niet. Het is een (oude?) gerimpelde stof. Dus als iemand een idee heeft, ik hoor het graag.

Als uw broer pose-instructies geeft...

Van een aantal gestikte wijven de favoriet en van mij dus ook. De andere kleedjes laat ik jullie binnenkort zien. En tussen ons gezegd en gezwegen, ik heb al terug zo'n zin in ons naaiweekend.